Kantlijnnotities

Vinken. Daar was ook in dat vierde kwartier dat we aan het tellen gingen, geen gebrek. Een bonte bende was het, daar onder de voederplank. Soms met zijn tienen, dan met zijn vijftienen of met zijn vieren. Topvogel vorig jaar, las ik vanmorgen in De Zondag , en van het jaar zal dat niet anders zijn. Vermoeden wij. Gehaaide gaaien En vervolgens telden wij hier talloze kool- en pimpelmezen. Ze buitelden haast over mekaar om toch maar meegeteld te raken. Net zoals de houtduiven die er een spelletje van maakten om de tortels te verjagen. En verder groenlingen, een keepje of twee, twee bonte spechten, een boomkruipertje, merels en een lijster. En een eenzame spreeuw. Die bleef maar korte tijd, miste de rest van zijn volk en zag ineens in dat hij op het verkeerde moment in de verkeerde tuin was beland, vermoeden wij. De Vlaamse gaai in drievoud vanmorgen, maar helaas, op een ogenblik dat we nog niet aan het tellen waren. Zodra het tellen begon lieten ze zich niet meer zien, die gehaaid...

Een merel weet niet dat wij hem merel noemen. Of haar. Net zo min als een vink door heeft dat wij hem of haar vink noemen. Een gaai kan een vermoeden hebben , hoewel ook hier een minimale vorm van twijfel op zijn plaats is. Er is een uitzondering, werpt u nu ongetwijfeld op. U doelt waarschijnlijk op de koekoek . Fout, denk ik. Waarom zou die vogel bij herhaling en uitsluitend zijn naam roepen? En toch En toch. Dat is het wonderbaarlijke, vond ik vanochtend toen ik niet beters voor handen had dan de vogels in te tuin te observeren - of zo u wil, te begluren - merkte ik dat een vink zich precies gedraagt zoals wij dat van een vink verwachten. En de merel trippelt en wipt op dezelfde wijze door het gras zoals wij dat van een merel kennen. Niet banaal De kwestie lijkt mij niet zo banaal als ze u vermoedelijk op het eerste gezicht toeschijnt. Ik vroeg me naderhand af hoe dat zat bij ons. Mocht ik niet weten dat ik hier in Vlaanderen woon, zou ik mij dan gedragen als een Vlaming of...

Zondag, het Belgisch Kampioenschap Vinkenzang in Kuurne. Honderden vinken suskewieten, niet aan honderd in het uur, maar, de beste zangers, aan dik 800 liedjes in het uur. Zondag was het ook dat ik 'm voor het eerst hoorde in de tuin. Zondagochtend om precies te zijn. Er is in de zomer 's ochtends meer buiten om naar te luisteren dan binnen. Er is, heel vroeg op een zondagse zomerochtend, eigenlijk bijna alleen maar buiten om naar te luisteren. Behalve voor de vinken in Kuurne. Voor hen is er buiten, achter het matte glas van hun kooitje, alleen het melkwit niets. Onrust Het lied van de vink in de tuin die zondagochtend klonk glashelder, hij articuleerde precies en hij zou, zo'n kleine halve eeuw geleden, onrust hebben veroorzaakt bij zeker drie van mijn ooms. Zijn lied was immers in onberispelijk Vlaams en hij zong het zonder ophouden. De drie ooms hadden zeker zonder verwijlen ergens diep tussen de struiken en bomen een pukkel geplaatst, een inloopkooitje, om de vog...