Kantlijnnotities

Het was verschrikkelijk. Des te meer omdat we het eerst niet door hadden. Al die tijd - zeker een uur of twee - hadden we - uiteraard niets vermoedend - de avond doorgebracht zoals we die doordeweeks wel meer doorbrengen. Lezend, het koekje bij de koffie proberen uit te stellen om uiteindelijk toch veel vroeger dan gehoopt te capituleren, verder lezend en hopend dat de late dienst van de Geliefde geen al té late dienst zou worden... Marteldood Maar toen, toen we de badkamerdeur openden, zagen we wat we al die tijd niet hadden geweten: d at de Dood al de hele avond hier huisde. Vlakbij. Boven ons - we zeiden het al - niets vermoedend hoofd. En het ergste was dat het bij nader inzien niet zomaar een Dood was, maar het had er alle schijn van dat het om een marteldood ging. Het was dan wel Goede Vrijdag en op zo'n dag zijn lijden en dood in de geest nooit veraf, maar in de feiten van zo'n vrijdag gelukkig  meestal wel. Maar nu lag hij, de Dood, hier voor ons, de niet alledaa...

Ineens stond hij daar. Vlak voor het keukenraam. Hij keek me recht in de ogen. Smekend haast . Hij wou binnen, vermoedde ik. Hij bleef maar kijken, terwijl hij ongedurig met zijn staart kwispelde. Hij had geen tijd te verliezen, er zat iemand achter hem aan en moest nu binnen, las ik in zijn blik. Maar ik heb helemaal niets met honden . Integendeel. Ik vertrouw die dieren niet, ik ken ze niet. Waar kwam hij vandaan? Het zag er naar uit dat hij zich dat niet meer herinnerde. Anders dan kat Dat is iets, dacht ik, wat een kat nooit zou doen.   Een kat verliest zelden of nooit haar eigenwaarde. Terwijl die grote loebas van een hond hier nu smachtend stond te kwijlen... Wat moet ik met je, vroeg ik me af. Een antwoord gaf hij me niet. Als een kat al gaat bedelen, doet ze dat uitsluitend bij mensen die ze kent. Nooit bij wildvreemden. Bij hen sluipt ze naar binnen, ze verschalkt ze, maar smeken? Nooit. Ik wist het nu wel zeker, een hondenmens zal ik nooit wezen. Ik riep o...