Kantlijnnotities

Nieuwjaarsbrief van een vader aan zijn dochter en zoon... (Foto RN) We hebben het nooit eerder in vraag gesteld en vinden dat niet alleen vreemd maar betreuren het ten zeerste. Waarom verlangden wij indertijd van jullie dat je nagelbijtend van de zenuwen - want een verspreking is zo gebeurd - aan ons op Nieuwjaardag - met averechtse ooms en bemoeizuchtige tantes in het publiek - jullie wensen voor het nieuwe jaar voorlazen? In klas voorgekauwde kost, die elk jaar weer wordt opgewarmd en amechtig wordt geserveerd, dachten jullie over de brieven. En gelijk had je. Het hoorde niet, maar het gebeurde. Traditie, weet je wel. WARME WERELD Tradities zijn er om in vraag te worden gesteld. Dat weten jullie intussen. En zie, liever laat dan helemaal niet, doen we het... en we kunnen niet anders dan vast te stellen dat het al die tijd eigenlijk andersom moest. Het zijn ouders die hun kinderen alle goeds mogen toewensen. En dat doen we, ook al weten we niet zo goed hoe we dat 'all...

Het gebeurt niet meer zo vaak - eigenlijk alleen nog uitzonderlijk - dat we een hele dag op stap zijn louter en alleen in het gezelschap van een van de kinderen. Dat overkwam mij begin van de week. Een dagje Nederland met de zoon, intussen een late twintiger. Waarheen reizen we precies, hoelang denken we onderweg te zijn, waar en wanneer plannen we onze middaglunch en wat willen we precies bezoeken in Nederland. Het gesprek is aanvankelijk een parlando, een  onschuldig 'en passant-gesprek' zoals dat van  reizigers die door toeval mekaars gezelschap zijn. Maar zonder dat we het beseffen of bewust willen, worden toon en inhoud ernstiger en blijven we al eens bij een onderwerp steken. MILDER BIJ DE TIJD Hij is milder over deze tijd , over de mensen dan ik ben, stel ik verrast vast. Hij leest me de les over verdraagzaamheid en ik verdedig mij en noem - weliswaar onuitgesproken - zijn tolerantie een vorm van onverschilligheid. Fout, moet ik naderhand toegeven. Dit is zijn ti...