GEZIEN. De helden van het kleine gebaar...
Hij stond er in zijn eentje. Op het immense grasperk voor de loods van het houtbedrijf. Het was jaren geleden dat we er een hadden gespot. Indertijd zag je ze vrijwel altijd in troep. Met zijn tientallen streken ze neer in weilanden waar ze vervolgens niets leken te zoeken, niets leken te doen. Ik kan me zelfs niet herinneren dat ze iets tegen mekaar zeiden. Stommelings stonden ze er. Stil. Staan als een voltijds bestaan. Kieviten. MET PRONTE KUIF En nu stond daar die ene kievit. Alleenstaanderig op dat uitgestrekte grasperk. Met pronte kuif, dat wel. Tegenwinds. Verloren, verdoold of verdwaasd. De wei verderop was pas gemaaid. Dat zag je, dat rook je. Gras geurt pas als het geveld is. De kievit was zijn vrouw en zijn nestjongen kwijtgeraakt toen ze in het weiland ijlings op de vlucht sloegen voor de genadeloze messen van de maaimachine. En nu wachtte hij, trots over zijn eigen twijfelloosheid, op de komst van zijn kroost. SCHRIEL EN KWETSBAAR Ik dacht aan de kievit toen ik ve...