Kantlijnnotities

“Ge moet u vermannen”, had iemand mij gezegd in de week die volgde op het overlijden van mijn vader. Het was lang geleden dat ik dat nog had gehoord: zich vermannen. Wat bedoelen ze daar mee, vroeg ik mij af. Ik ging voor de spiegel staan. “Een krijger ben ik niet,” stelde ik vast. Ik dacht aan de dansers van Fabre. Zijn krijgers van de schoonheid, zoals hij ze noemde. Ze waren niet dichtbij, die krijgers, en zeker niet in de buurt van de spiegel. “En je hebt al evenmin het postuur van een atleet”, vulde een innerlijke stem spontaan aan. Ze klonk eerder geringschattend dan geruststellend. En niet eens diep en donker. DWARSDENKER Waarop ik haast vanzelf mijn rug rechtte, schouders naar achteren strekte, kin en borst vooruit gooide. Maar ik zag de gestalte niet, in de spiegel voor me. Ik zag alleen het gezicht dat me sceptisch aankeek. Met twee rimpels, dwars over het voorhoofd. Het gezicht zweeg, net als ik. Dwarsdenker, dacht ik. “Ge moet u vermannen.” Het blee...

Een medaille zullen we er niet voor krijgen, maar 's lands economie kreeg vandaag van ons een stevig schouderklopje. Dat kwam door een - afhankelijk van het standpunt van waaruit we het bekijken - al of niet gelukkige samenloop van geldverslindende omstandigheden. SAMENLOOP Er waren de koopjes die uitgerekend vandaag begonnen. Op een zaterdag - we waren beschikbaar voor het thuisfront -  én die zaterdag was uitgerekend ook de verjaardag van de Vrouw en die willen we al zeker op zo'n dag geen slecht gevoel geven. Om maar te zeggen: met fris, opgewekt en vrolijk gemoed begaven wij ons in wat nog net geen massa was. We hebben gekeken, geluisterd, geknikt, gepast, getorst en van tijd tot tijd  en vrijwel altijd terecht complimentjes en complimenten uitgedeeld. Maar wat ons nog het meeste opviel, was dat bij heel wat medekooplustigen het gezicht grijs kleurde, de mond zich vooral met neerhangende hoeken liet tekenen en de blik zo niet wazig, dan zeker troebel oogde . MANNEN ...