Kantlijnnotities

Uitgerekend op het ogenblik dat het bericht ons bereikt dat 'Antwerpen vol is en dat de stad - die zichzelf een metropool - noemt geen ruimte meer op overschot heeft voor extra opvang van vluchtelingen ', richt ons oog zich op een opkomende volle maan . Het is een andere volheid, die van de maan. Ze geeft licht, ze straalt. Ze maakt het duister lichter. Maar haar 'volheid' is besmeurd. Een 'volle maan' zal nooit meer zijn wat het was . En dat we dus te danken aan de volheid van... Antwerpen.  Antwerpen is vol, zeggen ze daar. Vooral vol van zichzelf, denken wij . De Antwerpse botte volheid tekent een in zichzelf gekeerde stad. Met een uitstraling die niet verder reikt dan haar Ring.

De poorten mogen weer dicht. Doe het hek op de knip. Sluit die grenzen nu maar, we zijn met zijn allen weer thuis. Steek het haardvuur aan, strijk gezellig neer tussen de knuffelkussens op de bank en geniet na, voor ze alweer verdwijnt, van de verwondering over de eenvoud van zo veel levens waaraan we rakelings voorbij flaneerden in die authentieke dorpen van verre, zonnige vakantielanden. Veilig beschut Laat ons nu met rust, we zijn uitgekeken en afgemat. Moe van vakantie. De problemen komen straks wel weer vanzelf. Onze problemen en die lossen wij, zo onder ons, wel op. Veilig beschut achter de gevels van eigenwaan en zelfgenoegzaamheid. Naar De Panne Intussen - o heerlijk Europa - wijzen we de haveloze Syriërs die illegaal op de vlucht zijn voor oorlog en geweld, het land uit. Voor middernacht moeten ze weg - want stel je voor dat ze een nachtmerrie worden voor dit anders al zo gekwelde land - en - harteloos zijn we niet - we helpen ze. Met een treinticket tot De Panne. Verd...