Kantlijnnotities

Friandises De voorbije dagen 'toerde Frans' nogal over het scherm en via de radio. Ontelbare keren. -  Over welke Frans hebben zij het? probeerde ik tegen De Vrouw. Ze kon het grapje maar matig appreciëren . - Je weet het intussen toch al: Nederlanders spreken het soort Frans dat alleen zij van mekaar begrijpen, zei De Vrouw. Uitgerekend op dat moment vroeg de hoteljongen of we nog wat 'friandises' bij de koffie wilden. Onze vragende blikken kruisten mekaar ergens halverwege het tuintafeltje. De jongen zag het. - De koffie serveren we ook zonder 'friandises', zei hij. - Doe maar zonder, zei ik, veiligheidshalve. Voor je het weet gooien ze verschrikkelijk uitheemse vruchten in de koffie en daar had ik echt geen zin in. Gewoon zwart is al sterk genoeg, vond ik. - Weer zo typisch Nederlands: ze leren een Frans woord kennen en serveren je dat vervolgens als een delicatesse die ze eigenhandig uit een dure etalage hebben geplukt, zei ik nog. De Vrouw was he...