Kantlijnnotities

In Izegem spreken we Nederlands op school. Voor wie er mocht aan twijfelen, het staat op FB. En het is een Izegemse schepen die het meedeelt. En dan? Ik wil wel eens luisteren, op die speelplaats. Er zal weinig Nederlands te sprokkelen vallen, denk ik. En al evenmin puur West-Vlaams. Of moeten we Izegems zeggen? Vlaams zal het zijn, gekuist Vlaams. Skoon Vlaams, gelijk dat we zeggen . Overigens - en dit geheel terzijde, maar we willen het hier toch wel effen kwijt - dat Nederlands van de Nederlanders is ook al lang niet meer wat het ooit was. We begrijpen het haast niet meer. Vooral het gesproken Nederlands. Schrijvende Nederlanders, met hen valt nog te praten. Maar zodra ze spreken, willen we ze liever lezen.  MOEDERTAAL Maar daar gaat het niet over. Het ging over het gebruik van de moedertaal op school, op de speelplaats en in de klas. Daar was de voorbije dagen heel wat om te doen. Kinderen zouden zich beter voelen als ze zich af en toe in hun moedertaal mogen uitdrukken....

Misschien  zijn we verkeerd, maar we kunnen het niet ontkennen: geregeld komt er zo'n luchtje in ons gezicht gewaaid dat we herkennen uit onze collegetijd . Eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Een subregentenluchtje, zullen we het maar noemen. Surveillanten en subregenten waren de ordehandhavers in ons college. Ze hielden ons in het gareel. Met een vernietigende blik,  met het geheven vingertje,  met harde stem, met angstaanjagend geschreeuw, met dreigende waarschuwingen, met harteloze replieken, met een nijdige trek of duw, met rancuneus gemoraliseer,  met geboden en verbodsbepalingen, met straf... ONTSNAPPEN Er waren twee manieren om daaraan te ontsnappen : door uitsluitend te doen wat zij zegden en door vooral zelf niet creatief te denken of te handelen. Of - en dat was de tweede manier - al was die alleen weggelegd voor enkelingen - door een beroep te doen op je gefortuneerde afkomst. Zonen van vooraanstaande stadslui of van succesvolle ondernemers ...