Kantlijnnotities

Hij zat rechtop in de zetel. De ogen dicht. Het gezicht getekend, niet zozeer door rimpels, maar door littekens van een trage, niet bedreigende kanker. Een hand blauw, zwart bijna, gezwollen en geschaafd. Hij schrikt op als ik kuchend de kamer binnenstap. Ik lees schaamte om een gestolen slaap in de blik achter de bloeddoorlopen ogen. GEPIEP 'Vrees niet, ik ben het,' spreek ik met bijbelse tongval. Hij glimlacht. "Het was een vermoeiende dag, de kiné was lastig," zei hij. "Je hoeft je niet te verontschuldigen. Je bent te gast in een ziekenhuis. Slapen mag, het wordt zelfs aanbevolen," zeg ik. Er rammelt een kar voorbij. Een verpleegster loopt er achter aan. Ergens, verderop in de gang, is er iets dat onophoudelijk, secondegewijs piept. Niemand reageert. Misschien, denk ik, piept het alleen in mijn hoofd. Ziekenhuizen zijn werelden op zich, waarvan bezoekers maar zelden iets begrijpen. Er is een logica, er zijn wetmatigheden, er zijn verbanden en afspra...

Er was niet zoveel om zien, in de koffiehoek van het ziekenhuis. Behalve wat passage van bezoekers en enkele bedrijfsautomaten met onverwacht veel ongezond lekkers. Onze blik viel op een opgehangen decoratie. Het doek erachter was met enige nonchalance tegenover het kunstwerk opgehangen. Niettemin wist het beeld onze aandacht vast te houden. Nooit eerder hadden we de Moeder Maagd zo liggend gebeeldhouwd gezien. ONSPANNEN LIGGENDE MAAGD Zichtbaar ontspannen, het ene been wat opgetrokken, hield ze zonder al te veel moeite, met anders wel opvallend ranke vingers, haar Zoon in bedwang. Hoewel het jongetje recht voor zich uit staarde, onverstoord, verraadde zijn gezicht iets guitigs. Hoewel het beeld ons daarover geen uitsluitsel bracht, vermoedden we dat er vlakbij wat speelgoed lag rond gestrooid en dat de Moeder daarnet nog aan het spelen was, samen met haar Zoon. Tot Hij in de verte iets had ontwaard. Ook daarover geeft het beeld geen uitsluitsel. Zij ziet op dat ogenblik niet w...