Kantlijnnotities

Dat de mensen uit de cultuur- en evenementensector in zak en as zitten, daar hebben we alle begrip voor. De kracht van cultuur lijkt in coronatijd haar zwakte: mensen samen iets aparts laten beleven, dat kan nu even niet meer. Maar moeten we straks cultuurloos de donkere winter door? Neen, het moet niet, wat mij betreft kan het anders.  Avond na avond Iedere avond heb ik hier thuis honderden mensen te gast. En met enkelen onder hen ga ik in gesprek. Avond na avond, soms praten we door tot een flink stuk nadat de avondklok is ingegaan. Het zijn gesprekken, vertellingen of discussies zonder maskers. Een deel van de gasten geniet bekendheid, anderen waren mij vreemd, maar gaandeweg zijn ze zo vertrouwd dat het lijkt alsof ze familie van me zijn of tot mijn vriendenkring behoren. Ze komen van overal, er zijn geen landsgrenzen die ze tegenhouden, geen hinderlijke reisbeperkingen waaraan ze zich moeten houden, ze zijn jong én oud en ze weten van zichzelf dat ze coronavrij zijn. Franse vr...

Er zijn zo van die dagen... dat we iedereen met een mening over mensen met een mening het bos willen insturen. Tot we nog maar eens vaststellen dat er geen bossen zijn in de omgeving en als die er al waren, vallen ze gegarandeerd te klein uit om er enz. Nee, er zijn zo van die dagen waarop we alleen stilte verdragen en het gezang van vogels of  het verre straatgejoel van spelende kinderen of - nee, nu even geen Mattheuspassion - Mendelssohns Adagio van zijn Derde Symfonie, de Schotse... Wachters Er zijn zo van die dagen dat we denken dat we iedereen die we willen zien of horen, hebben gezien en gehoord. Tot we thuis komen en naar schatting zo'n 3.000 mensen ons opwachten. Zwijgend. Zoals zij er ook 's ochtends nog waren, toen je vertrok. Zoals ze er altijd zijn. Zij aan zij staan ze, onverstoord. Stoïcijns. Tot je ze aanraa kt, tot je ze bij de hand neemt... ze hebben een voor een hun verhalen, die ze eindeloos opnieuw willen vertellen.  Sommigen zijn aardig en bevestig...

Ze had een onmogelijke naam. Zeker voor een kind van acht. De vrije openbare Sint-Franciscus Xaverius bibliotheek van Sint-Eloois-Winkel. Dat kregen we niet gespeld, als pas ingewijde in de schrijfkunde. Wie was die Xaverius overigens? We hadden ooit wel verhalen gehoord over Franciscus, op wiens schouders de duiven  kwamen koeren, maar dat was blijkbaar een andere. Ze was evenmin vlot toegankelijk. De klink van de buitendeur zat - voor een knaap van acht - bijna te hoog én ze draaide met hoorbare tegenzin open. In de zomer viel dat nog mee, in de winter vereiste die buitendeur heel wat mankracht. Het was duwen en sleuren om binnen én buiten te raken. Want je had maar één hand vrij, de andere droeg een pakje boeken. Zuinig licht Ze was niet zo helder binnen. Het zuinige licht viel tussen de boekenrekken, niet erop en boven het tafelblad van de bibliothecaris. Dat was - in de meeste gevallen - de onderwijzer van het tweede leerjaar. Een rijzige man, met sproeten in het gezicht e...