Kantlijnnotities

Vinken. Daar was ook in dat vierde kwartier dat we aan het tellen gingen, geen gebrek. Een bonte bende was het, daar onder de voederplank. Soms met zijn tienen, dan met zijn vijftienen of met zijn vieren. Topvogel vorig jaar, las ik vanmorgen in De Zondag , en van het jaar zal dat niet anders zijn. Vermoeden wij. Gehaaide gaaien En vervolgens telden wij hier talloze kool- en pimpelmezen. Ze buitelden haast over mekaar om toch maar meegeteld te raken. Net zoals de houtduiven die er een spelletje van maakten om de tortels te verjagen. En verder groenlingen, een keepje of twee, twee bonte spechten, een boomkruipertje, merels en een lijster. En een eenzame spreeuw. Die bleef maar korte tijd, miste de rest van zijn volk en zag ineens in dat hij op het verkeerde moment in de verkeerde tuin was beland, vermoeden wij. De Vlaamse gaai in drievoud vanmorgen, maar helaas, op een ogenblik dat we nog niet aan het tellen waren. Zodra het tellen begon lieten ze zich niet meer zien, die gehaaid...

Het was verschrikkelijk. Des te meer omdat we het eerst niet door hadden. Al die tijd - zeker een uur of twee - hadden we - uiteraard niets vermoedend - de avond doorgebracht zoals we die doordeweeks wel meer doorbrengen. Lezend, het koekje bij de koffie proberen uit te stellen om uiteindelijk toch veel vroeger dan gehoopt te capituleren, verder lezend en hopend dat de late dienst van de Geliefde geen al té late dienst zou worden... Marteldood Maar toen, toen we de badkamerdeur openden, zagen we wat we al die tijd niet hadden geweten: d at de Dood al de hele avond hier huisde. Vlakbij. Boven ons - we zeiden het al - niets vermoedend hoofd. En het ergste was dat het bij nader inzien niet zomaar een Dood was, maar het had er alle schijn van dat het om een marteldood ging. Het was dan wel Goede Vrijdag en op zo'n dag zijn lijden en dood in de geest nooit veraf, maar in de feiten van zo'n vrijdag gelukkig  meestal wel. Maar nu lag hij, de Dood, hier voor ons, de niet alledaa...