Kantlijnnotities

Het waren zonnige, zomerse voorjaarsdagen. We waren in Parijs en de stad liep aan alle kanten over van het volk. Ondergronds, bovengronds, in parken en in winkels: hele meutes stroomden naar buiten. Mensen van overal, mensen in alle talen, mannen en vrouwen in alle maten en in alle kleuren. Alsof de hele wereld langskwam bij de Fransen, daags na de installatie van hun  nieuwe president. "Vandaag hebben we hier meer mensen gezien dan mijn grootmoeder in haar hele leven zag", stelde ik vast. "Het lijkt wel alsof die massa elk jaar nog groeit", zei H. "Dat is ook zo, veronderstel ik." "De mensen die mijn grootmoeder zag, kende ze. En die enkelingen die ze niet kende, leerde ze kennen. Wij zien vooral mensen die we niet kennen en van wie we het grootste gedeelte niet meer terugzien. Nooit meer," zei ik nog. "Het kan niet anders of dat maakt dat wij anders denken over mensen dan onze grootouders", zei H. "De vraag is: hoe anders? ...

"Elke generatie heeft zijn oorlog". Dat zeiden mijn grootouders wel eens. In beide Wereldoorlogen hadden ze familie, vrienden en kennissen verloren. Grootmoeder langs moederzijde zelfs haar oudste zoon in WO II, als burgerslachtoffer. Droom We voelden ons sterk dat we ze konden tegenspreken. Wij waren trots op onze wereld, op de naoorlogse generatie die erin was geslaagd om oorlogstoestanden buiten onze en bijna zelfs buiten de Europese grenzen te houden. Vanzelfsprekend is vrede nooit Maar het drama in Parijs slaat dat wereldbeeld voorgoed tragisch en pijnlijk aan diggelen.  Een vreedzame samenleving is niet langer vanzelfsprekend. Misschien hadden we beter moeten weten, nadat we eerder al uit onze veilige droom ontwaakten: een vreedzame samenleving is nooit vanzelfsprekend. Vrij van gedachten kunnen wisselen, vrij van mening verschillen, vrij bewegen, grenzeloos reizen om in alle vrijheid anderen te leren kennen en met hen samen te leven. Open geesten, vrije monden.....

En nog maar eens zien we Vlaanderen op zijn smalst. Op onze nationale zender voorlopig niets te zien over de historische mars tegen het terrorisme in Parijs. Wel de rechtstreekse uitzending van het BK Veldrijden én op Canvas - we houden het niet voor mogelijk - een voorhistorische rolkrant. U leest het goed, een rolkrant. Vlaanderen op zijn smalst Het vizier waarmee RTBf naar de wereld kijkt, is in elk geval flink wat ruimer en opener. Daar kunnen we, net zoals uiteraard in Frankrijk en in Duitsland, volgen hoe Hollande erin is geslaagd een halve wereldtop arm in arm te laten lopen voor naar schatting 1 miljoen betogers. Dit hebben we niet eerder meegemaakt. En dat maken we op onze zender ook niet mee. Jammer.  Als het erop aankomt, plooit Vlaanderen blijkbaar terug op zichzelf en laten we liever zien hoe wij vooral sterk zijn in het modderploeteren...  Ronduit beschamend, VRT! Het huis met de venster op de wereld? Misschien, maar vanmiddag waren de rolluiken naar bened...