VASTGESTELD. We leven volop in extremen, zelfs een regenbui is al meteen een zondvloed
Extremen. Daar leven we volop in, dachten we gisteren toen de regen niet meer uit de lucht viel, maar eruit donderde. Extreem overdadig, zeiden we. We leven zo te zien in en met extremen. Een voetbalfeestje wordt al meteen een niet te overzien massa-evenement. Als we boos zijn, schreeuwen het dagenlang zo hard mogelijk uit. En gisterenavond dus die regen met het slechte karakter van een zondvloed. WATERHOENKUIKENS We voelden ons veilig onderdak. Op het werk en later in de auto en nog later thuis. Overal bui ten je om is water. Grachtgaten verslikken zich in de vloed, het asfalt van de straat gaat stromen. Vijvers zwellen, vissen vlieden over het gras en merels wippen als waterhoenk uikens over de tuinbank. In de donkerte van de nacht groeit de angst: dat alles vloeibaar wordt, dat de bomen hun houvast verliezen en zich na een mateloze geseling door windstoten schaamteloos overgeven. LEK Misschien is het dak wel lekgeslagen, vrezen we en we luisteren angstvallig of er nergens in...