Kantlijnnotities

Mezen in de tuin, maar voorlopig niet op de voederplank. Vinken van hetzelfde. Alleen de roodborst waagt zich parmantig op de tafel. Eksters komen noten kraken en hebben vermoedelijk de kraaien verjaagd. En de merels, die zijn groten getale met hun snavel als hark de afgevallen blaadjes aan het verleggen, op zoek naar wormen. ALERT & SCHUW En de reiger? Hij was er, vanochtend. Alert, schuw maar niet zonder lef. De vijverplanten zijn uitgedund, de vissen zwemmen zichtbaar en verleiden met hun sierlijk staartvingezwaai de steltloper. Ze voelen zich sterk, want boven de vijver ligt een nettenconstructie. Bedoeld om hen te beschermen tegen rovers én vooral om de bladval uit de vijver te houden. Hij heeft tijd, de reiger.  Stap voor stap nadert hij het water, springt op het net en wacht. Nu eens met schuine kop, dan weer met opgerichte bek en vervolgens gaat hij in ruststand. Tot hij ons opmerkt en met de slag een hoge vlucht neemt. Weg. Zonder hap.

Hij of zij komt. Elke ochtend weer. Sierlijk. Elegant. Stoutmoedig, arrogant, verwaand en argwanend. Op zijn/haar quivive. Maar zodra wij bewegen, vliegt de reiger op. Al even sierlijk en beweeglijk. Zelfs als hij/zij op de vlucht slaat, levert hij/zij niet in op elegantie.