Kantlijnnotities

Het valt elke keer wat tegen , de grootte van dat brede raam voor de schrijftafel van Stijn Streuvels in zijn Lijsternest in Ingooigem. Het is een kamerbreed venster, dat wel, maar de schrijfkamer van de auteur is eerder smal. Vandaag hebben de meeste huizen grotere - hoger en breder - raampartijen dan dit altijd aangehaalde Lijsternest-venster. En toch, zodra je de kamer binnengaat, gebeurt er iets. Dat raam vangt meteen je blik en laat 'm niet meer los. Het zuigt je naar binnen en je kan haast niet anders dan naar buiten te kijken. Het komt niet zo vaak voor dat je ergens naar binnen wil om van daaruit naar buiten te kijken.   Wat je door Streuvels' venster ziet, heeft veel van een openbaring, een epifanie van land en licht, die je verstomt en haast verdooft. De boekenrekken aan weerszijden van de kamer verdwijnen, het gemompel van de andere bezoekers sterft weg, er zijn alleen nog dat onmetelijk glooiend land, de traagzaam schuivende wolken van lood en stoom en will...

De Avondetappe (NOS) Terwijl ze bij ons op de buis nog het EK-voetbalgras aan het herkauwen zijn, gaan ze in Nederland godzijdank voluit voor de Tour. De Avondetappe is er weer en hoe? Dione de Graaff en Herman van der Zandt helpen ons de zelfverklaarde alwetende god-van-het-wielrennen Mart Smeets vergeten en laten ruimte voor hun gasten. Mijn rijwiel Dinsdagavond was dat bijvoorbeeld Wim Daniëls. We kennen de man niet, maar hij is een taalkundige én auteur van een hele reeks wielerboeken. De man is behalve gek van taal ook zot van fietsen. En de combinatie daarvan leidde hem naar... - voor ons alvast - de verrassing van de avond. Hij haalde Mjn Rijwiel naar boven, een boek van onze Stijn Streuvels. Een originele Van Veen -uitgave dan nog wel. Het boek dateert van begin vorige eeuw (1911) . En de man vertelde over Frank Lateur en las zelfs een fragment uit Mijn Rijwiel voor. Vlossepeerd Het boekje hebben wij niet in ons bezit, maar wel het Verzameld Werk van Streuvels ,...

"Ik ben een cultuurbarbaar. Ik heb er niets van gesnapt. En vlas? Hoeveel hebben we er gezien? Weinig. Heel weinig. Veel te weinig."  Het oordeel viel snel, nog voor de aftiteling van de film. Een man op leeftijd met een vlasverleden, was het. Hij zat achter mij in de Budascoop en vond ook al de inleiding van Luc Devoldere veel te lang. "Tien minuten, langer hoeft dat niet te duren..." Filmisch gedicht over De Leie De kleine zaal 3 van de Budascoop zat vol. Met veel eertijds vlassersvolk. Voor de première van Beyond the Golden River van Kevin D'Heedene. Een poëtische film, een filmisch gedicht over de Leie, over het vlas én naar het werk van Stijn Streuvels, meer bepaald de magisch-realistische novelle Het Leven en de Dood in den Ast. We volgen inleider en Ons Erfdeel-hoofdredacteur graag waar hij zei dat het ongetwijfeld het beste werk van Streuvels was. De filmmaker heeft met dit poëtisch filmdocument in elk geval bewezen dat de novelle van Streuvels tij...

Een mooie, overzichtelijke én op een zonnige avond zelfs bijzonder warme bibliotheek, hebben ze daar in Zonnebeke. Maar het is er wel een waar het werk van Streuvels niet meteen in de publieke zaal beschikbaar is. Dat gaf de schepen van cultuur onmiddellijk toe. Streuvels' werken worden in het archief bewaard. Daarin komt verandering. Het nieuwe boek - het eerste deel van de heruitgave van In Oorlogstijd - komt gegarandeerd op een bijzondere plek in De Letterschuur, de bib van Zonnebeke, zei de schepen. HERUITGAVE De schepen zei dat niet zomaar. Donderdagavond werd in de bibliotheek het eerste deel van de heruitgave van Streuvels' oorlogsdagboek In Oorlogstijd officieel voorgesteld. Samen met het 20ste jaarboek van het Stijn Streuvelsgenootschap. Om maar meteen duidelijk te maken: Streuvels is niet hip. Dat weten we en de kans dat hij het nog wordt, is niet bijster groot. We kunnen daarover gaan jammeren en zeuren, maar veranderen zal dat niet. EIGENZINNIG Maar... Stre...

Moeten de Vlaamse regering en de provincie Vlaams Brabant straks alles in het werk stellen om de authentieke keuken van Jeroen Meus aan te kopen om ze als museum in te richten? Meus verkocht honderdduizenden boeken waarin - zo niet gelezen dan toch - nog altijd gebladerd wordt. Driftig Het is niet dat er een minister zal zijn die al met die gedachte heeft gespeeld - hopen wij - maar de vraag werd hier aan de ontbijttafel door de Vrouw gesteld toen wij onze ergernis al te driftig spuiden over wat Michiel Hendryckx vandaag in zijn rubriek 'Altijd ergens'  in DS Weekblad over Het Lijsternest van Streuvels schreef. "Het zijn slechts cijfers", schrijft hij. "Tussen 2011 en 2012 werd Het Lijsternest voor 2,5 miljoen euro gerestaureerd? Tijdens dezelfde periode werd in de Gentse stadsbibliotheek De Vlaschaard veertien keer uitgeleerd." Maar cijfers Hij heeft gelijk, het zijn maar cijfers. Waarom hij ze aanhaalt - als ze dan toch niets meer zeggen dat wat ci...

We hebben ze. Virtueel in elk geval, nu nog wachten op de postbode of de pakjesdienst. Boeken, waarvan er zeker twee meer dan een eeuw geleden door de meester zelf - Stijn Streuvels - werden gesigneerd. De Oogst, Lenteleven en Langs de Wegen,  ze liggen me alle drie na aan het hart. Maar ik had ze al. In het Verzameld Werk en in aparte uitgaven. Waarom dan toch op die werken bieden? Onweerstaanbare dwang? We zouden het ons makkelijk kunnen maken door te stellen dat het een kwestie van 'onweerstaanbare dwang' was. Maar zo eenvoudig is het niet, hopen we. 'Langs de wegen' vinden we één van de beste, zo niet het op één na beste werk van Streuvels. Het beste vinden wij nog altijd het 'Leven en dood in den ast', omwille van de toch wel bijzondere structuur en stijl van dat boek. Als zo'n werk, waarvan we ons, tot op vandaag, herinneren wanneer, waar en hoe we het voor het eerst lazen, dan heeft dat werk ongetwijfeld iets, voor onszelf, te betekenen. Als we da...

Anne Provoost in de residentie van het Streuvelshuis Het had er stil kunnen zijn, maar bulldozers, trilmachines en wegenwerkers jagen de stilte ver over het glooiend land. De weg is opgebroken. Nog tot het eind van het jaar, meldt een bord. Een ander bord dat het met heel wat minder officiële looks moet doen,  waarschuwt in het Engels dat de weg is afgesloten, behalve voor wie handelszaken wil bereiken. Dit is per slot van rekening West-Vlaanderen: de zaken gaan voor alles. Druk bij Stijn Of ik mijn wagen aan de rand van de weg mag parkeren, vragen wij een wegenarbeider. "Geen probleem", zegt hij. "Is er iets te doen bij Stijn?" vraagt hij. "Stijn?" "Streuvels! Er is daar al volk," zegt de jonge arbeider. "We bezoeken schrijfster Anne Provoost", leggen we uit. "Die naam zegt me wel iets, van op school, denk ik", zegt de man. "Maar ik heb het niet zo voor boeken..." Plattelands En ja, Anne Provoost is er. ...