Kantlijnnotities

We hielden ons gedeisd, vannacht. De deur stond op een kier, de lamp buiten brandde, al hoefde dat eigenlijk niet, de maan was nog vol van zichzelf en het huis is geen doolhof. Hij kent onze woonst trouwens, een kwarteeuw geleden kwam hij elk jaar langs. Hij was een vertrouwde wintergast. Een beetje zoals het winterkoninkje in de tuin. MAN IN JURK Maar op een jaar bleef hij weg. Zomaar. Hij heeft daarover nooit iets gezegd. Begin van de week maakte hij een passage op het werk en ik dacht nog heel even: ik vraag het hem. Wat neemt hij ons kwalijk? - Maar hij haastte zich voorbij, ik weet niet eens of hij me herkende van toen. - Je gelooft hem toch niet meer, wat moet hij hier dan nog? zei de Vrouw. Ze heeft natuurlijk gelijk. We moeten geen vreemde mannen in huis en zeker niet zo een in zo'n opzichtige jurk, sprak ik voor haar en mezelf. Ze gaf me geen ongelijk. Maar nu ik het overschouw, ook geen gelijk. Ze zweeg. Daar moeten we het straks toch nog eens over hebben, bedenk ik ...

Aan al wie het lezen wil, aan allen die de tradities hoog  in het vaandel voeren en aan alle overzoenlijken, U kent mij niet, vrees ik. En hoewel ik u volkomen begrijp, betreur ik het. Misschien, heel misschien herinneren uw ouders mij nog. Mijn naam is Nicodemus. Zegt u dat iets?  Nee? Jammer. Maar vraag het eens aan uw ouders. Als ze heel diep nadenken zal hen het beeld dagen - hoop ik - van een man in pij, zonder mijter, zonder staf, die de Sint mocht vergezellen. Samen met een van de Pieten. We waren met zijn drieën als we halfweg november de kinderen thuis bezochten. SCHRIFTGELEERDE Piet droeg de zak, ikzelf mocht het Boek van de Sint torsen en het hem aanreiken zodra hij  bij de kinderen thuis hun rapportje voorlas. De wensen van de kinderen mocht ik dan weer noteren in het Boek. Ik was niet voor niets een 'schriftgeleerde'.  Dat waren leuke tijden, herinner ik mij, met veel plezier. Het is me nog altijd niet duidelijk waarom ik ineens niet meer mee hoef...

Het waren van de moeilijkste nachten, die van 5 op 6 december, indertijd. We probeerden steevast te dromen over een grote ontgoocheling , in de wetenschap dat dromen altijd bedrog zijn. Het hielp, wonderwel... Sinterklaas had ons doorgaans al te kennen gegeven dat hij ons wist wonen. En elk jaar opnieuw schrokken we ons haast dood. O p een van de donkerste novemberavonden vlogen door het hoge, smalle keukenraam ontelbare picknicken en snoepgoed met veel lawaai de huiskamer binnen. We liepen dan altijd naar het raam in de hoop een glimp van Sinterklaas of van zijn knecht op te vangen, maar dat is nooit gelukt. Nooit een zwarte hand gezien - dat kon ook moeilijk in het donker - maar evenmin zagen we een witte handschoenhand... VERWACHTINGEN De brieven met wensen waren altijd op tijd in de schoen gestopt en ze werden altijd keurig opgehaald. De wensen waren zelden overdreven groots en meestal ook vrij duidelijk: een kraan, een miniatuurauto (met sirene of zwaailicht) of een trein...