Kantlijnnotities

Het valt elke keer wat tegen , de grootte van dat brede raam voor de schrijftafel van Stijn Streuvels in zijn Lijsternest in Ingooigem. Het is een kamerbreed venster, dat wel, maar de schrijfkamer van de auteur is eerder smal. Vandaag hebben de meeste huizen grotere - hoger en breder - raampartijen dan dit altijd aangehaalde Lijsternest-venster. En toch, zodra je de kamer binnengaat, gebeurt er iets. Dat raam vangt meteen je blik en laat 'm niet meer los. Het zuigt je naar binnen en je kan haast niet anders dan naar buiten te kijken. Het komt niet zo vaak voor dat je ergens naar binnen wil om van daaruit naar buiten te kijken.   Wat je door Streuvels' venster ziet, heeft veel van een openbaring, een epifanie van land en licht, die je verstomt en haast verdooft. De boekenrekken aan weerszijden van de kamer verdwijnen, het gemompel van de andere bezoekers sterft weg, er zijn alleen nog dat onmetelijk glooiend land, de traagzaam schuivende wolken van lood en stoom en will...

Moeten de Vlaamse regering en de provincie Vlaams Brabant straks alles in het werk stellen om de authentieke keuken van Jeroen Meus aan te kopen om ze als museum in te richten? Meus verkocht honderdduizenden boeken waarin - zo niet gelezen dan toch - nog altijd gebladerd wordt. Driftig Het is niet dat er een minister zal zijn die al met die gedachte heeft gespeeld - hopen wij - maar de vraag werd hier aan de ontbijttafel door de Vrouw gesteld toen wij onze ergernis al te driftig spuiden over wat Michiel Hendryckx vandaag in zijn rubriek 'Altijd ergens'  in DS Weekblad over Het Lijsternest van Streuvels schreef. "Het zijn slechts cijfers", schrijft hij. "Tussen 2011 en 2012 werd Het Lijsternest voor 2,5 miljoen euro gerestaureerd? Tijdens dezelfde periode werd in de Gentse stadsbibliotheek De Vlaschaard veertien keer uitgeleerd." Maar cijfers Hij heeft gelijk, het zijn maar cijfers. Waarom hij ze aanhaalt - als ze dan toch niets meer zeggen dat wat ci...

We hebben ze. Virtueel in elk geval, nu nog wachten op de postbode of de pakjesdienst. Boeken, waarvan er zeker twee meer dan een eeuw geleden door de meester zelf - Stijn Streuvels - werden gesigneerd. De Oogst, Lenteleven en Langs de Wegen,  ze liggen me alle drie na aan het hart. Maar ik had ze al. In het Verzameld Werk en in aparte uitgaven. Waarom dan toch op die werken bieden? Onweerstaanbare dwang? We zouden het ons makkelijk kunnen maken door te stellen dat het een kwestie van 'onweerstaanbare dwang' was. Maar zo eenvoudig is het niet, hopen we. 'Langs de wegen' vinden we één van de beste, zo niet het op één na beste werk van Streuvels. Het beste vinden wij nog altijd het 'Leven en dood in den ast', omwille van de toch wel bijzondere structuur en stijl van dat boek. Als zo'n werk, waarvan we ons, tot op vandaag, herinneren wanneer, waar en hoe we het voor het eerst lazen, dan heeft dat werk ongetwijfeld iets, voor onszelf, te betekenen. Als we da...

Anne Provoost in de residentie van het Streuvelshuis Het had er stil kunnen zijn, maar bulldozers, trilmachines en wegenwerkers jagen de stilte ver over het glooiend land. De weg is opgebroken. Nog tot het eind van het jaar, meldt een bord. Een ander bord dat het met heel wat minder officiële looks moet doen,  waarschuwt in het Engels dat de weg is afgesloten, behalve voor wie handelszaken wil bereiken. Dit is per slot van rekening West-Vlaanderen: de zaken gaan voor alles. Druk bij Stijn Of ik mijn wagen aan de rand van de weg mag parkeren, vragen wij een wegenarbeider. "Geen probleem", zegt hij. "Is er iets te doen bij Stijn?" vraagt hij. "Stijn?" "Streuvels! Er is daar al volk," zegt de jonge arbeider. "We bezoeken schrijfster Anne Provoost", leggen we uit. "Die naam zegt me wel iets, van op school, denk ik", zegt de man. "Maar ik heb het niet zo voor boeken..." Plattelands En ja, Anne Provoost is er. ...