VERLOREN. Van het ouderlijke naar het ouderloze huis... de asielplek van onze jeugd is weg
Soms hoor je wel eens mensen beweren dat een huis een ziel heeft. Of mist. Ik hoorde het onlangs nog van iemand die op het punt stond een huis te kopen. Ze was het met een vastgoedman gaan bekijken en had het toen gemerkt terwijl ze de door de lege kamers liep. Het huis had niet alleen karakter, zei ze, het had ook een ziel. Ik geloofde haar niet. Een leeg huis is een zielloos huis. Over het karakter ervan kunnen we discussiëren. Al was ik ervan overtuigd, toen zij het over die woning had, dat ze met karakter eigenlijk stijl had bedoeld. VAGE CONTOUREN Sinds het overlijden van mijn vader, zo vlak nadat hij en moeder naar het rusthuis waren verhuisd, is de ouderlijke woning van mijn zus en ik een ouderloze woning. Er is het een en het ander weggehaald. Van de verhuisde schilderij en fotolijsten zijn alleen nog vage contouren te zien op de muren. Op de rekken in het bureau van mijn vader verraadt wat neergeslagen stof de plaats waar de zakendossiers lagen. Maar het huis staat niet...