Kantlijnnotities

De stadstrip naar Antwerpen was als vanouds keurig voorbereid. Door De Vrouw. De adressen van de stoffenwinkels waren gecheckt, stonden genoteerd met inbegrip van het nummer van de trams die Haar er naar toe zouden brengen. Zelf had ik enkele boekenwinkels voor ogen waarvan ik vermoedde dat ik er vanuit het stadscentrum blindelings heen kon wandelen. Een kwestie van zelfoverschatting , bleek naderhand. Maar voor we in gescheiden slagorde de stadsexploratie aanvingen, trakteerden we ons op een gezamenlijke koffie. In de stadsfeestzaal. JONGE VENTEN EN OUDERLINGEN "Drink nog een koffietje, ik ga intussen in de buurt eens kijken," zei De Vrouw. Ik had enkele krantenbijlagen meegenomen. Het wachten hoefde geen probleem te zijn, integendeel, ik zat warm, had drank en versnaperingen binnen handbereik, en er trokken voldoende mensen van allerlei slag voorbij, zodat ik het aanschouwen ervan als een leuk en zelfs leerrijk tijdverdrijf ervoer. Het behagelijke gevoel bleef tot i...

De kans is heel groot dat we van het jaar niet naar de Boekenbeurs in Antwerpen reizen. Daar hebben we zeker vijf redenen voor. 1. ONTOEGANKELIJK De meest praktische reden. Antwerpen is ontoegankelijk. De kans dat we een uur lang aanschuiven op de autoweg is, zo niet heel groot, dan toch groot. Dat is niet alleen ongezond voor onze gemoedsgesteltenis - de zuurtegraad ervan stijgt onrustbarend -, het is ook ongezond voor de Antwerpenaren daar in de buurt. We kunnen natuurlijk kiezen voor het alternatief per spoor, maar werken teisteren de verbindingen met Antwerpen. De gevolgen daarvan zijn evenmin van die aard dat ze onze zuurtegraad naar beneden helpen. 2. JAREN ZESTIG COMFORT Nog een praktische reden. De parkeerfaciliteiten die de Antwerpse hallen bieden, catapulteren ons terug naar de jaren zestig van de vorige eeuw. Dat wordt elk jaar aangeklaagd, maar de stad die zich als dé stad van Vlaanderen wil profileren, slaagt er maar niet in om de Boekenbeurs een fatsoenlijk, eig...

Uitgerekend op het ogenblik dat het bericht ons bereikt dat 'Antwerpen vol is en dat de stad - die zichzelf een metropool - noemt geen ruimte meer op overschot heeft voor extra opvang van vluchtelingen ', richt ons oog zich op een opkomende volle maan . Het is een andere volheid, die van de maan. Ze geeft licht, ze straalt. Ze maakt het duister lichter. Maar haar 'volheid' is besmeurd. Een 'volle maan' zal nooit meer zijn wat het was . En dat we dus te danken aan de volheid van... Antwerpen.  Antwerpen is vol, zeggen ze daar. Vooral vol van zichzelf, denken wij . De Antwerpse botte volheid tekent een in zichzelf gekeerde stad. Met een uitstraling die niet verder reikt dan haar Ring.