Kantlijnnotities

We vonden het oubollig, totaal voorbijgestreefd. En bovendien hekelden we de instanties:  het ‘ouderlijk gezag’, de school, de Kerk die ons de vastenregeling oplegden. Een ‘versterving’ doen, werd het vasten toen ook wel genoemd. Dat was niet alleen deugdzaam, het was ook gezond. Voor het lijf én voor het karakter. Zeiden ze ons. Alleen op zondag mochten we de 40-dagen-ellende even vergeten en konden we één van de opgepotte snoepjes proeven, rookten onze vaders een schamel sigaretje of een cigarillootje. Voor onze moeders had de zondag in die veertigdagentijd allicht een niet al te rijkelijk belegd gebakje in petto.  Zodra de Kerk aan invloed inboette en de wereld vrijer, drukker, complexer en veelkleuriger werd, deemsterde de drang naar boetetijd weg. We hielden er ocharme alleen nog wat folklore, het halfvastencarnaval bijvoorbeeld,  aan over. VOEDSELGOEROE'S Maar kijk, tijden veranderen en wat Kerk en ouderlijk gezag niet langer konden ...