Kantlijnnotities

We lopen haar voorbij als we haar achterna hollen en overstemmen haar als we over haar spreken we verzinken in de tijdeloosheid die wij haar toedichten en verliezen haar uit het oog als we haar tastbaar bij ons weten Ze is van overal en van alle tijden maar we zoeken haar in het hier en nu waaruit ze telkens lijkt te ontsnappen wit op een paard in draf naar morgen en vaker nog naar gisteren Ze is niet te vatten, niet in woorden op rijm, niet in de tremolo's van aria's die we nachtegalen laten zingen niet op het canvas of in het brons van bejubelde vergane meesters de liefde de liefde die ik vind in de ademtocht tussen je woorden, die ik voel in het warme hart van je hand, die ik proef op de rozendauw van je lippen, die ik herken in je jongemeisjesblik die je achterhield voor de late uren van dit leven ik hoef haar niet te vatten, de liefde, je geeft ze mij, ik koester haar, met jou

Blind van liefde lees ik... Mijn handen lopen op Fingerspitzen en lezen aarzelend en tastend van liefde blind de tedere braille van je lentelijf tot ze lustdronken wankelen en  zich van lieverlee verstrengelen en  vleien langs de donkerdonzige lijnen Ik wentel me in het warme bad  van je woorden en weet: er is geen zonder jou: je woont in de geheime kamers  van al mijn nachten en wandelt door mijn dagen over ongekende paden Ik laaf me aan je lach en spiegel me in je ogenblik en zie: er is geen ik meer zonder jij