Kantlijnnotities

Regendruppels op het raam. Ze zijn transparant. We kunnen er haast doorheen kijken. En misschien was het precies daardoor, door hun transparantie, dat ik mij nooit eerder heb afgevraagd waar het water waarmee zo'n regendruppel zich heeft gevormd, van afkomstig is. Zijn transparantie versluiert zijn geschiedenis. Hoe oud is dat water? Was het er altijd al? Misschien lag zo'n druppel eeuwen en eeuwen onaangeroerd vermomd als sneeuw op een van 's werelds hoogste bergtoppen. En kon zo'n sneeuwkristal ineens ontsnappen, door de opwarming. Zich in een stroom gooien, ergens op een rots belanden, een steen in een niets ontziende zon en reisde hij verder, die druppel, als damp, gedragen en gedreven door zwoele winden, tot hij bevangen door hoogtevrees, ging samenklonteren met andere bange druppels om uiteindelijk hier uit een hoogzwangere wolk te plenzen, op een doordeweekse zondag, op een raam. Om vervolgens voor een tijdje te verdwijnen in een dorstige grond om van daaru...

Turks Fruit (1973) Gebakken lucht, zeggen we wel eens en daarmee bedoelen we dat iets zonder veel inhoud met veel poeha wordt voorgesteld. Vandaag denken we er anders over. Het is lucht die door een niet te temmen zuiderse zon wordt gebakerd, lucht die al wat ademt verschroeit en versmacht. DE PROVENCAAL We droomden ons een zuiders leven hier onder de platanen, op de gammele verweerde stoeltjes van het versteende terras, we waren bereid om de krekels erbij te fantaseren, En we plantten een lavendelveld en kochten  ons een rieten hoed. We waanden ons een Provençaal en beeldden ons in dat we van deze uitzonderlijke zomerse dagen zouden genieten. We zouden voortaan niet meer lopen maar slenteren. VERDORDE DROOM En wat blijkt? We maken ons zorgen over dorst lijdende planten en bloemen, we zien hoe de kanstanjelaar zijn verdorde bladeren loslaat, we vrezen lege regenputten en halen 's avonds op onze armen en benen met te scherpe vingernagels de huid rond de muggenbeetplekken...

Extremen. Daar leven we volop in, dachten we gisteren toen de regen niet meer uit de lucht viel, maar eruit donderde. Extreem overdadig, zeiden we. We leven zo te zien in en met extremen. Een voetbalfeestje wordt al meteen een niet te overzien massa-evenement. Als we boos zijn, schreeuwen het dagenlang zo hard mogelijk uit. En gisterenavond dus die regen met het slechte karakter van een zondvloed. WATERHOENKUIKENS We voelden ons veilig onderdak. Op het werk en later in de auto en nog later thuis. Overal bui ten je om is water. Grachtgaten verslikken zich in de vloed, het asfalt van de straat gaat stromen. Vijvers zwellen, vissen vlieden over het gras en merels wippen als waterhoenk uikens over de tuinbank. In de donkerte van de nacht groeit de angst: dat alles vloeibaar wordt, dat de bomen hun houvast verliezen en zich na een mateloze geseling door windstoten schaamteloos overgeven. LEK Misschien is het dak wel lekgeslagen, vrezen we en we luisteren angstvallig of er nergens in...