Kantlijnnotities

Bij sommige auteurs merk je het dat ze er een hekel aan hebben om uit hun werk voor een publiek voor te lezen. Terwijl het een - vergeef ons de woordkeuze - 'uitgelezen' moment is om het boek te promoten, halen ze het stotterend en mompelend onderuit. Van het vakkundig opgebouwd, met precisie uitgebalanceerd en melodieus gecomponeerde hoofstuk blijft dan doorgaans niet meer over dan een verkommerde ruïne waaruit de schrijver struikelend te voorschijn komt. Dertig Dagen wordt klassieker Vanavond was Annelies Verbeke in De Zondvloed in Roeselare te gast. Johan Vandenbroucke sprak er met haar over haar nieuwe boek, Dertig Dagen. Het beste boek dat we dit jaar lazen en een boek dat verdient om als klassieker in lengte van jaren overeind te blijven. Een boek dat verdient om niet alleen gelezen, maar ook om het meer dan eens te herlezen. Een boek voor - mocht die er ooit komen - voor de Canon van de Nederlandstalige literatuur. De beste promotie En dat werd het nog meer toen...

We hebben er de koers aan ons voorbij laten rijden, het kwam niet eens in ons op om het leven in de tuin op de voet te volgen, we vergaten zelfs naar het nieuws te luisteren en we haastten ons vanmorgen met een voor een zondag vreemde ijver doorheen de klussen en karweien, we schonken allicht de katten niet de aandacht die ze verdienden, we dronken de koffie koud die we met veel zin naar een warm bakje troost hadden klaargezet, we zijn zelfs ei zo na gestopt met roken... Waaraan we dat allemaal te danken hadden? Aan ' Dertig dagen ' van Annelies Verbeke. Een boek over 'een mens van goede wil' , over een man die gelukkig is omdat hij goed wil zijn, voor zichzelf en voor de mensen om hem, over een zwarte man die als geen ander het landschap van de Westhoek leest en vat. Dertig dagen is een boek dat leest als een festivalfilm, een verhaal over mensen met verhalen, over een streek met verhalen. Maar - en daarvoor is het zo goed dat het eerst een boek is - en pas later m...