Kantlijnnotities

Hij zei het bij wijze van grap, al bedoelde hij het ernstig. Doodernstig, zei hij, dan wel weer knipogend. “Ze spreken hele dagen over euthanasie, een mens zou haast verlangen naar een ouderwetse dood die ons verrast. Een waarvoor je zelf geen moeite hoeft te doen ”, had hij gezegd. Hij had mooi praten, vonden wij, hij was 93 en had uiteraard zijn toekomst achter zich. Maar we begrepen hem.  PERMANENT De voorbije weken, maanden en jaren was en is er haast onophoudelijk een debat gevoerd over euthanasie. Bijna permanent werden en worden we bestookt met meningen, cijfers, leeftijden, onderzoeken, eisen, getuigenissen, tegenkantingen over en verzet tegen een zelfgekozen levenseinde. Wat zegt dat over de samenleving als zij zo focust op de wijze waarop we afscheid nemen van die samenleving? OBSESSIE Het heeft, denken wij, ook te maken met onze gedrevenheid om over alles en iedereen de regie in eigen handen te nemen. Het is, zonder overdrijving, een obsessie die de 21...

Het Rustpunt in Barneveld We waren niet angstig , maar helemaal op ons gemak, nee dat waren we ook niet. En al vrij gauw bleek dat ook terecht. We hadden het nochtans vooraf allemaal keurig gecheckt: de normale reistijd, mogelijke omleggingen door wegenwerken, filetijden en de ongevallenkansen.Vijf uur voor een afstand van 264 km leek ons een ruime reistijd met een milde marge.   GROEIENDE ANGST Kortrijk, Gent... het verkeer viel mee - om 6 uur 's ochtends hadden we niets anders verwacht - en we konden gezwind voortmaken.  Alles hadden we onder controle. Tot... vlak voorbij Lokeren. Een ongeval. File, meldde de autoradio. Onze gps luisterde mee en stuurde ons meteen richting afrit. Knap, vonden wij. Net zo lang tot we vaststelden dat onze 'geleider' de afstand tot onze bestemming niet hielp verminderen maar liet oplopen. Of we de afspraak met de psychiater in Barneveld zouden halen? De spanning steeg, we vroegen ons angstig af: wat als? We hadden alleen het telefo...