Kantlijnnotities

Het was druk. En drukkend warm, die zondagmiddag in Watou. Zo druk dat de lokale horeca - of toch het inhalige deel ervan in de buurt van het marktplein - centrumparking naar zomerzondagse gewoonte - er niet in slaagde om de hongerigen fatsoenlijk te spijzen. Het gaat goed met Watou en met zijn kunstenzomer, zo te zien en daar zijn wij alvast niet rouwig om. Als het al een afscheid was, dan is het een waardig afscheid. AANBEVOLEN Geen memorabel afscheid - daarvoor vonden we dat onder meer de poëzie te vaak en te veel in het duister bleef  en te veel beeldende kunst ging, naar ons aanvoelen, maar zelden voorbij de 'mooie vondst'-kreet. Maar, dat is persoonlijk en we blijven een bezoek aan Watou sterk aanbevelen. GOEDKOOP Alleen... wie er op bezoek gaat, doet dat best niet op de 'goedkope' wijze waarop een groepje net-niet-zestigers - ferm gezette burgers met een grote West-Vlaamse mond - zondag kunst ging kijken.  We hoorden ze al van op een afstand orakelen...

De Vlaamse regering geeft de vzw Kunst vanaf volgend jaar geen euro, ja zelfs geen eurocent meer en laat daarmee het doek vallen over de kunstzomers van Watou. Voorgoed, slechter kon niet. Poëzie en beeldende kunst verliezen door de schraapzucht van een fantasieloze kaste - aangevoerd door notoire West-Vlamingen dan nog wel - een unieke asielplek, een vrijplaats die ze de voorbije 35 jaar aan een uitkant van het land hadden veroverd. Mon amour pour toujours Watou, mon amour, mon amour pour toujours,  We zouden het een Gwij Mandelinck kunnen horen savourerend mompelen, terwijl hij zich met veel te grote passen over het dorpsplein naar wijlen Jan Hoet haast. Wat een plek was dat, Watou, wat een dorp. Er was geen ander Er was alleen Watou, waar verzen, al van mijlenver, zichtbaar over de daken rolden, waar poëzie haast eeuwig meterslang langs en naast trottoirs liep , witgekalkt op het zwarte asfalt. Waar we ons in donkere krochten van vochtige kelders lieten omhel...