Kantlijnnotities

In crematorium Uitzicht brachten Jessie De Caluwe en Hilde Van Laere op de vooravond van 1 november voor het eerst hun voorstelling Schoonheid en Troost. Het lijkt onwezenlijk: een voorstelling in een zaal waar mensen bijna uitsluitend samenkomen om van iemand afscheid te nemen. Maar de voorstelling Schoonheid en Troost past in de traditie van crematorium Uitzicht om in deze tijd van het jaar een herdenkingsbijeenkomst te organiseren voor familie en vrienden die het voorbije jaar in Uitzicht afscheid hebben genomen van een dierbare. Geef ons de tijd om te rouwen. En als je ons die tijd niet gunt, dan nemen we de tijd. Zo ongeveer begint de voorstelling. En dat is goed, dat er tijd genomen wordt om het veelstemmig karakter van verdriet te laten horen. En nee, het werd geen voorstelling die verdrinkt in weemoed en ze leidt ons niet naar een tranendal. Helemaal niet. En toch worden afscheid nemen en sterven niet gebanaliseerd. Twee meisjes van 60 Jessie De Caluwe zocht...

Liefdesbrieven. Nee, veel heeft De Post niet verdiend aan onze verliefdheden en liefdes . Integendeel. We werden zelfs ooit verdacht van... postzegelfraude.  We mochten van geluk spreken dat het de postmeester zelf was die bij ons thuis binnenviel en niet een stuk of wat agenten van de gerechtelijke politie. Dat had minder te maken met de omvang van het misdrijf dan met het nabuurschap van De Post. En misschien ook wel met de familienaam van  de postmeester die dezelfde was als die van ons. Dat nam niet weg dat zijn beschuldiging voor zijn doen heel zwaarwichtig klonk . KLEEFBAND Ons vader - zelf ambtenaar en beroepshalve overtuigd strijder tegen fraude - zag zijn hele opvoedingstraject dat hij met ons had gepland roemloos in mekaar stuiken. Die blik volstond om meteen te bekennen. Ja, we hadden doorzichtig kleefband boven de postzegels geplakt, zodat we de stempel er met een weinig water en iets meer moeite konden verwijderen. Waarop de 'bestemmelinge' op haar beurt de...