Kantlijnnotities

Het is de zon, het zijn de bermbloemen,  het is het ongebreideld zingen van vogels, het is de tijd van het jaar  - meimaand - die de herinneringen oprakelen. Het schermkruid langs beide kanten van de weg verhinderde niet alleen het uitzicht over de landerijen, het belette me ook dat ik kon zien hoe diep de grachten waren. Ik wist, van in de late zomer, als het schermkruid was weggemaaid, dat ze verraderlijk diep waren. ' s Winters moest je al helemaal uit de buurt ervan blijven, want je kon erin verdrinken, waarschuwde ons moeder. Verhalen van onfortuinlijke zatlappen die door vergeten helden van een doorweekte dood werden gered bleven onbestemd vaag. Bermen en grachten waren te allen tijde te vermijden, was de levensles. Want daar groeien planten die nergens elders worden geduld, daar schuilen beesten die zich nooit op de weg laten zien, kortom,  in een berm wacht gespuis. Over ongedierte en bermgespuis hadden we het niet, toen we  ergens in mei, mi...

Er was niet zoveel om zien, in de koffiehoek van het ziekenhuis. Behalve wat passage van bezoekers en enkele bedrijfsautomaten met onverwacht veel ongezond lekkers. Onze blik viel op een opgehangen decoratie. Het doek erachter was met enige nonchalance tegenover het kunstwerk opgehangen. Niettemin wist het beeld onze aandacht vast te houden. Nooit eerder hadden we de Moeder Maagd zo liggend gebeeldhouwd gezien. ONSPANNEN LIGGENDE MAAGD Zichtbaar ontspannen, het ene been wat opgetrokken, hield ze zonder al te veel moeite, met anders wel opvallend ranke vingers, haar Zoon in bedwang. Hoewel het jongetje recht voor zich uit staarde, onverstoord, verraadde zijn gezicht iets guitigs. Hoewel het beeld ons daarover geen uitsluitsel bracht, vermoedden we dat er vlakbij wat speelgoed lag rond gestrooid en dat de Moeder daarnet nog aan het spelen was, samen met haar Zoon. Tot Hij in de verte iets had ontwaard. Ook daarover geeft het beeld geen uitsluitsel. Zij ziet op dat ogenblik niet w...