Kantlijnnotities

Het waren zonnige, zomerse voorjaarsdagen. We waren in Parijs en de stad liep aan alle kanten over van het volk. Ondergronds, bovengronds, in parken en in winkels: hele meutes stroomden naar buiten. Mensen van overal, mensen in alle talen, mannen en vrouwen in alle maten en in alle kleuren. Alsof de hele wereld langskwam bij de Fransen, daags na de installatie van hun  nieuwe president. "Vandaag hebben we hier meer mensen gezien dan mijn grootmoeder in haar hele leven zag", stelde ik vast. "Het lijkt wel alsof die massa elk jaar nog groeit", zei H. "Dat is ook zo, veronderstel ik." "De mensen die mijn grootmoeder zag, kende ze. En die enkelingen die ze niet kende, leerde ze kennen. Wij zien vooral mensen die we niet kennen en van wie we het grootste gedeelte niet meer terugzien. Nooit meer," zei ik nog. "Het kan niet anders of dat maakt dat wij anders denken over mensen dan onze grootouders", zei H. "De vraag is: hoe anders? ...

Villa Europa gaat op slot. Het in verval geraakte hekken aan de rand van de tuin wordt hersteld. De scharnieren van de poorten zitten vast. Gehaaste werklui repareren de toegang. Voortaan betreedt niemand het domein nog onaangekondigd. Binnenin de villa zijn werklui aan de slag. FRANS SALON De kamerhoge ramen van het grote, rijkelijk gedrapeerde Frans salon krijgen rolluiken. Het lijkt nergens op, maar het gaat om 'veiligheid' en 'geborgenheid' leggen de residenten van het salon breedsprakerig uit. Ze willen overigens niet langer gebruik maken van de gemeenschappelijke keuken - niets gaat boven de eigen, Franse keuken, luidt het. Rond het aanpalende, weelderig ingerichte terras installeren ze schermen, zodat hun kinderen bij het spelen niet langer gestoord worden door het janhagel van de buren, dat maar over een gebetonneerd koertje beschikt. JONGSTE GASTEN De jongste gasten die zich in de landhuisjes aan de rand van het domein Villa Europa installeerden, zijn d...

De poorten mogen weer dicht. Doe het hek op de knip. Sluit die grenzen nu maar, we zijn met zijn allen weer thuis. Steek het haardvuur aan, strijk gezellig neer tussen de knuffelkussens op de bank en geniet na, voor ze alweer verdwijnt, van de verwondering over de eenvoud van zo veel levens waaraan we rakelings voorbij flaneerden in die authentieke dorpen van verre, zonnige vakantielanden. Veilig beschut Laat ons nu met rust, we zijn uitgekeken en afgemat. Moe van vakantie. De problemen komen straks wel weer vanzelf. Onze problemen en die lossen wij, zo onder ons, wel op. Veilig beschut achter de gevels van eigenwaan en zelfgenoegzaamheid. Naar De Panne Intussen - o heerlijk Europa - wijzen we de haveloze Syriërs die illegaal op de vlucht zijn voor oorlog en geweld, het land uit. Voor middernacht moeten ze weg - want stel je voor dat ze een nachtmerrie worden voor dit anders al zo gekwelde land - en - harteloos zijn we niet - we helpen ze. Met een treinticket tot De Panne. Verd...