Kantlijnnotities

Mijn vrouw is geradicaliseerd. Ze sympathiseert met een splinterbeweging en gaat onbezonnen te werk. Dat las ik van de week in De Morgen. Ze houdt ervan jongeren te pesten. Dat stond er ook nog eens bij vermeld. Ik schrok. Ik las het stuk nog eens over. Nee, er stond niet, nog niet, dat ze bij een terreurbeweging hoorde. Maar al het overige, dat van die radicalisering, van die splinterbeweging, van die onbezonnenheid en dat pesten, dat stond er wel. Niet zwart op wit, maar zwart op blauw. Laat ik u maar meteen geruststellen: mijn vrouw is niet geradicaliseerd en ze houdt niet van pesten. En onbezonnnen? Vergeet dat maar. Voor ze een beslissing neemt, laat ze haar hoofd dagen- en nachtenlang malen. Ze is treinbegeleidster en dat ze eind van de week van plan is om te staken, daaraan zijn - in haar hoofd -  woelige nachten voorafgegaan. En geradicaliseerd? Mijn vrouw viert over alles en iedereen de nuance. Er is weinig zwart en wit in het hoofd van mijn vrouw, er is vooral veel k...

We wachten op een trein. Het regent niet, maar het waait. Dat komt, denk ik, omdat het altijd waait op een perron. Zelfs op dagen dat het windstil is . Mochten we van kwade wil zijn,  dan zouden we de NMBS verdenken  van windmakerij. Een man van middelbare leeftijd in een keurig pak, met boekentas aan de linkerhand, lijkt van plan driftig voorbij te stappen, maar aarzelt ineens en keert op zijn stappen terug. Hij spreekt een treinbegeleider aan die net als wij onder het aftandse afdak schuilt. "Mag ik iets vragen?"  Het is een vraag, maar de toon verraadt al op een akelige wijze dat de man geen 'neen' verwacht. "Natuurlijk," zegt de treinbegeleider. "Vind je het normaal dat een collega van u daarnet zes keer floot?" vraagt de man. "Ik begrijp uw vraag niet goed," zegt de treinbegeleider. "Of het normaal is dat zes keer gefloten wordt bij het vertrek van een trein. Zes keer. Ik vond dat zo denigrerend. Ha, echt denigrerend. Ik ...