Kantlijnnotities

In mijn mailbox vond ik vanochtend een post met een link naar een bericht op een Australische nieuwssite. Het bericht ging over ons land. Een verdeeld land dat onderuit gaat in zijn strijd tegen het coronavirus, las ik. Hoewel Vlamingen en Walen met het virus een gemeenschappelijke vijand hebben, slagen ze niet in een gezamenlijke aanpak, las ik. Met rampzalig gevolg. Te sensationeel? De Australische journalist schreef wat wij dachten maar toch, het komt hard aan. Het gaat over ons en het is zoals het thuis ging: wij mochten van onszelf zeuren over onze ouders en ze ouderwets of koppig of simpelweg dom vinden, een buitenstaander die het zou overwegen om nog maar één van die verwijten uit te spreken, plakten we met één vuistslag plat tegen de muur. Een beetje te sensationeel geschreven, vind je niet, vroeg mijn zoon. Hij had mij de link gemaild. Hij woont en werkt in Sydney, Australië. Niet in de schoenen van nationalisten Misschien is het helemaal niet sensationeel, antwoor...