Kantlijnnotities

" Van Amsterdam naar Brussel gaan is zoals van Boston naar New York reizen: alles is grootser en intenser. Er is diversiteit in de straten. En de kust is ook geweldig.  Als kunsthistoricus reisde ik in eerste instantie naar België om het werk van Pieter Bruegel te bestuderen" , zegt Teju Cole aan Jan Desloover van De Standaard der Letteren, halfweg oktober. Ik las het stuk in de krant en legde het knipsel aan de kant. Om het bij de hand te hebben bij het lezen van Teju Coles nieuwe boek 'Vertrouwde en vreemde dingen.' WANKELE TORENS Het is één van de honderden knipsels die ik de voorbije maanden stapelde. Om te archiveren. Op een vrije regendag. De stapels zijn intussen wankele, twijfelende torens waarin het verdolen makkelijker is dan het vinden. Chaos mag dan wel een uitgelezen biotoop voor creativiteit heten en een archivering zonder systeem is een systeem op zich, efficiënt en keurig is het niet. En dus gaan we er met de grote kam doorheen. WE VER...

De voorbije weken lijkt de Vlaamse Beweging uit haar winterslaap ontwaakt. Ze is wakker én uit haar sloffen geschoten. Het is niet dat wij daar nu ineens op onze beurt wakker van liggen. Maar de aandacht die het gezucht en gekreun van de heren - zou het hen al zijn opgevallen dat het vooral en bijna uitsluitend mannen zijn die 'Vlaams bewegen' -  krijgen, houdt ons wel bezig. Die aandacht staat niet in verhouding tot wat die Vlaamse beweging (nog) voorstelt. Wij voelen ons door die beweging in elk geval niet meer door aangesproken, hoe door en door Vlaams we ook zijn. LANS BREKEN Nee heren van de Vlaamse beweging, u vertegenwoordigt ons niet.  Dat komt onder meer omdat wij u zelden een lans zien breken voor mensen en instellingen die hier en nu wel veel te betekenen hebben, voor ons en de mensen rondom ons. ONZE VLAAMSE BEWEGING  Daarover hoeven we geen cultuurhistorisch onderzoek uit te voeren, het volstaat om bij onszelf na te gaan wie de Vlamingen zijn met wie we...