Kantlijnnotities

Amsterdam is een jungle. 's Avonds toch. En wellicht ook 's nachts. We dichtten de avondlijke wandeling van het Centraal Station richting Spui een idyllisch karakter toe en hoorden in ons achterhoofd al hoe onze stappen langs de grachten meespeelden in een rijkelijk stadsklankspel. Niets daarvan dus. Foute droom, zo bleek. HORDEN  Nee, we hoorden vooral hele horden uitgelaten jongeren dronkgemansgezwans brallen, oerkreten slaken, we zagen hoe de schreeuwers lege terrassen inpalmden, hoe losgeslagen tieners zich stonden te vergapen aan fossiele junkies in de coffeeshops en we werden geregeld van de stoep gelopen door vrolijke meiden die vast van plan waren dé nacht van hun jeugd te vieren en door gehaaste Aziatische toeristen die met hun uitzwaaiende selfiestokkies iedereen gedecideerd op afstand hielden. SOUTERRAIN-KROEGEN We waren op weg van het Censtraal Station via het Spui - een fors onderschatte omweg, de schaal van plattegronden interpreteren we altijd veel te mi...