Kantlijnnotities

Herfst Het zit in het kraken van een noot In het ritselend vallen en vervolgens in het doffe ploffen op gras van een bolster met twee en een halve kastanje  Het groeit in de naar vergankelijkheid hunkerende inktzwammen die uit de krochten van maanloze nachten komen gekropen Het zit in het hout dat spokt van hongerige wormen die geduldig gangen knagen in de ringen van de verlopen tijd Het schijnt in het blinde licht dat tast zonder aan te raken Het spookt in het vuur dat moeders binnenskamers poken Het hangt in de ademnevel van verzonken weiden en van leeg gehaalde akkers die zich in hun overbodigheid strekken Het is zeggen wij dan  herfst als we ons weer eens de geur herinneren van bossen waar we nooit eerder kwamen en de verre echo’s horen van bronstige hoornblazers die onzichtbaar blijven Herfst is het  als een ingetogen stilte eindelijk de bedwelmende uitgelatenheid van de zomer zwijgend overstemt

Het land is kaal,  verlost van vrucht en last, bestand tegen storm en regen, tegen vorst en hagel, het ligt leeg, het land wacht, net zo lang tot licht weer de donkere dagen naar het hart van de nacht bant

Rank en hoog ving hij wind, verloor het bladgoud, dat hij los liet, hield hij stand en stond uit eindelijk in zijn takken, de donkere nerven van een uitgerafeld blad

Alsof hij zich de voorbije dagen liet bakken, door en door; alsof hij straks gehard en verweerd weer en wind trotseert, toont hij zich - zullen het maar voor de hand liggend zo noemen? - vandaag alvast  in on ze tuin   ongegeneerd welgemutst.

De zomer deed de lente vergeten,  en verval tekent de herfst met verweerde kleuren en verstorven tinten. Verduft, vermolmd en verdemeld. Het leven lijkt van alle tijden  vooral nu schaamteloos vergankelijk ter wijl schoonheid zich voortaan laat lezen tussen  de rimpels  van haar versluierde gelaat. Hoe noemen we dan wat komt?  Vergane glorie, of verdorde bloei, verteerde trots, verzopen eigenwaan  of pracht die verpierewaait?