BEVREEMDEND. Er is nog een reden waarom de dood van een ander ons zo aangrijpt...
Het heeft me een halve eeuw gekost voor ik het door had. Ik dacht al die tijd dat de dood van iemand uit de familie of uit de vriendenkring ons zo aangreep omdat de overledene voorgoed uit onze tastbare wereld verdween. Omdat we hem of haar voor altijd zouden missen. Omdat we nog zoveel van plan waren om samen te ondernemen. Omdat zijn of haar leven veel te kort was en de dood onrechtvaardig leek. Hard. Meedogenloos. Onredelijk. Omdat hun dood ons confronteert met die van ons... EGOCENTRISCH VERDRIET En het verdriet is er ook om al die redenen natuurlijk. Maar er is meer. Er is ook een existentiële, of zo u wil, een meer of louter egocentrische reden.Misschien is dat niet nieuw voor u, voor mij was het recent een openbaring, kort na het overlijden van mijn vader, vandaag precies een maand geleden. Immers, zoals ik bestond in de ogen van mijn vader, besta ik niet meer sinds hij overleden is. Niemand kent mij op de wijze waarop mijn vader mij kende. Zoals ik bestond als kind in ...