Kantlijnnotities

Was het niet zo belangrijk, dan zouden we zeggen dat het simpelweg bij de folklore hoort van de start van het schooljaar: het gezeur over eindtermen, de bemoeizucht van partijen en drukkingsgroepen over structuren of het gebrek eraan, de claims voor nieuwe vakken... Het lijkt wel alsof we onze hele samenleving vlot kunnen laten sporen als we maar de scholen perfect op de rails krijgen. Onzin natuurlijk. We zijn intussen oud genoeg om te weten dat men doorgaans het drukst babbelt en openlijk het felst van mening verschilt over zaken van ondergeschikt belang. Over waar het echt om gaat, daarover houden beleidsmensen zich het liefst gedeisd. KARIKATUREN Neem nu de leerkrachten. Als we er al geen karikaturen van maken, dan schilderen we hen toch graag als wereldvreemde, betweterige en voortijdse senioren of als jonge, onzekere nerds die vooral hengelen naar een vaste baan. Zelden vragen wij - ouders en beleidsmensen - ons af of zij het wel naar hun zin hebben, daar op sch...

We mogen er niet aan denken dat het ook ons had kunnen overkomen. Maar het had gekund. Een bijna-zestiger die op dwingend verzoek van zijn directie alles wat hij wel van zijn leerlingen mag - of beter moet - verwachten, voor zichzelf opzij moet schuiven. "Nee, wees nu eens niet kritisch. En al zeker niet buiten de muren. U hoeft uw hoofd niet te breken, er is al voor u nagedacht.  Stop al uw energie in het applaus dat we van u verwachten voor wat we voor u hebben bedacht.  Bespaar ons uw creativiteit en zing en juich met ons mee. Tot meerdere eer en glorie van ons, van ons allen. Daar gaat het per slot van rekening om. Wees niet sentimenteel, vergeet dat alles wat weerloos is van waarde is . Denk groots, denk weids,   dan gaat u vanzelf wel stralen. Vertrouw ons blind, staar verstomd met open mond naar ons bravourestuk... en volg ons onder handgeklap." Zo ongeveer had ik de mededeling van de scholengroepdirectie van Sint-Michiel, gelezen, mocht ik dertig ja...

Onze kinderen bewegen te weinig? We lossen dat op. In een handomdraai. Op school. We gaan een mijltje lopen. We? Onze kinderen én hun leerkrachten, bedoelen we. We hebben een probleem met de islam? Op school kunnen we onze kinderen in dialoog brengen met andersdenkenden. We? De leerkrachten, uiteraard. We hebben een probleem met ongezonde voeding? We leren onze kinderen wat een gezond ontbijt is. We? De leerkrachten uiteraard. DE OPLOSSING: SCHOOL ! De finale gesprek over de eindtermen voor de diverse onderwijsniveaus - en zeker voor het middelbaar onderwijs - komt zo te zien niet te vroeg. Het lijkt wel alsof we voor  alle problemen waarmee 'wij' worstelen en maar niet opgelost krijgen, dé oplossing hebben gevonden: school.  School, dus. Bedoelen we dan de school waar we mensen aan het werk zien die al sinds mensenheugenis klagen over gebrek aan waardering - onder meer door ouders - , over overbevraging en overbelasting, over burn-outs enz? EN DE OUDERS? Wij vragen ...

Taxi Luis. Dat stond op zijn houten kruiwagen. We waren aan het wandelen in Trinidad in Cuba. We lazen het opschrift op de kruiwagen hardop en de man knikte. Hij had ons horen babbelen en vroeg - in het Spaans - of we Duitsers waren. "Belgen", zei de Vrouw.  LIMBOERG "Nederlands- of Franssprekend", vroeg de ranke zeventiger verder. "We zijn Vlamingen", antwoordde de Vrouw. Zij spreekt Spaans, wijzelf niet. "En van welke streek", vroeg de man verder. Omdat we vermoedden dat Kortrijk en Roeselare niet meteen tot de parate aardrijkskundige kennis van een bejaarde Cubaan behoren, zeiden we dat we uit de omgeving van Brugge afkomstig waren. "West-Vlaanderen dus," zei de man. Onze verbazing was niet gering. En dat merkte de Cubaan. "Er zijn er vijf, provincies in Vlaanderen", zei hij en hij somde ze in één ruk op. Alleen bij Limburg aarzelde hij wat, het werd Limboerg. En hij ging nog verder. Brabant ligt wat moeilijk wist h...