Kantlijnnotities

Haar boeken zijn alomtegenwoordig in de top 10's, 60's en 100's. De auteur gedraagt zich niet mensenschuw, respecteert haar lezers en haalt zelden of nooit uit naar critici of kritikasters. Ze spreekt begeesterend en schrijft bij momenten bedwelmend . Wij hebben alle drie haar boeken gelezen, ook Gij nu , haar laatste, dat vorige maand verscheen. In Vlaamse kranten halen de recensenten haar over de sloot, maar de hakken zijn wel nat. De sterretjes - daar heeft zij, nog voor haar eerste boek uitkwam, ooit - beleefd weliswaar - in een column tegen gefulmineerd toen haar krant ook dat soort quoteringen invoerde.Wij vonden toen dat ze ongelijk had, maar zijn intussen geneigd haar te volgen. SCHARE LEZERS Van de week lazen we in een bespreking van Gij nu dat zij wel eens de Marc de Bel van de volwassenenliteratuur zou kunnen zijn. Tja, slaat dat op haar succes? Slaat dat op de almaar groeiende schare lezers, zoals Marc de Bel die heeft weten te verzamelen? Het klonk ander...

Het moet vanop afstand een prachtig beeld zijn. Huiskamergeluk. Of zoiets . Zwak licht, een bank en 10-tal rode stoeltjes in een kring. Een gevarieerd gezelschap, met boek op schoot, Duvelglazen in gespreide orde voor zich en voor een gedoofde leeslantaarn, diep in een sprookjesfauteuil, klein, een vinnige dame met leesbril. Met wat nadrukkelijke onhandigheid steekt ze haar smartphone boven zich uit om de 25 lezers te laten luisteren naar Tom Waits' Waltzing Mathilde.   En het duurt geen tijd of we zitten met zijn allen mee te neuriën. Maak dat mee! Met Connie Palmen.  INVENTIEVE NEDERLANDERS  Dat deden we. Zaterdagavond. In Tutti Fratelli van Reinhilde Decleir in de Antwerpse Lange Gasthuisstraat. Een bijzon der avond, met dank aan de inventieve Nederlandse jongens van Das Magazin die er hun DasMag-Festival uitrolden over zalen en zaaltjes in de binnenstad. Wij hadden ons dus ingeschreven voor een avond over Jij zegt het , het nieuwe boek van Connie Palmen . Bijn...