Kantlijnnotities

De man van wie we vermoedden dat hij Marokkaanse roots had, stak keurig in het pak. Hij zette zijn zware tas neer op de perrontegels en hield ze tussen zijn voeten geklemd.  Hij wachtte, net als wij, op de trein Brussel-Oostende. We keken, zoals wel vaker als we op het perron stonden, over de sporen. Naar links, naar rechts, terwijl we een gok waagden uit welke richting de trein zou aankomen. Links of rechts. Toen de trein arriveerde, waren we alweer vergeten of we nu links of rechts hadden gegokt. ACHTERUIT DEINZEN De man in pak nam zijn zware tas weer op en kwam onze richting uit. Op zijn gezicht lazen we dat de man ons iets wou vragen. Een vuurtje? Daarvoor was het te laat. De portieren van de wagons waren al opengeschoven. Wat wou de man, vroegen wij ons af en deinsden uit pure reflex achteruit. "Het is hier rustiger dan gisterenavond, in het station van B.", begon de man. "Toen brak daar ineens paniek uit. Erover gehoord?" "Ja, mensen waren geschrokk...

We hebben het voor het kiezen op Vaderdag: de rol van vader of die van zoon?  Voor de vuist weg gedacht: een vaderrol kan je spelen, die van zoon niet, dat ben je. Maar is dat ook zo? De zalige schizofrenie van een Vaderdag. SANDWICH Het ligt intussen al een tijd achter ons, maar nooit werden wij duidelijker op het sandwich-karakter van onze generatie gewezen als die keer bij een notaris. Zoals het wel eens vaker gebeurt bij 'administratieve klussen' hadden wij  de eerbiedwaardige man verkeerd begrepen en gingen we er van uit dat een notaris betalen per overschrijving kon. Niet dus, zo bleek. Dat hij er geen punt van maakte, hadden wij te danken, zo zei hij, aan het feit dat hij zowel onze vader als onze zoon kende.Wij vielen er tussenuit. De man had gelijk: wij kenden hem niet, hij ons wel, zij het onrechtstreeks en dus - zo liet hij onmiskenbaar verstaan - zijn vertrouwen hadden we niet aan onszelf te danken. We hadden meteen zin om op te stappen, maar pragmatisme en rela...