AFGEVRAAGD. 'Ge moet u vermannen', zeggen ze, maar hoe correct is dat nog?
“Ge moet u vermannen”, had iemand mij gezegd in de week die volgde op het overlijden van mijn vader. Het was lang geleden dat ik dat nog had gehoord: zich vermannen. Wat bedoelen ze daar mee, vroeg ik mij af. Ik ging voor de spiegel staan. “Een krijger ben ik niet,” stelde ik vast. Ik dacht aan de dansers van Fabre. Zijn krijgers van de schoonheid, zoals hij ze noemde. Ze waren niet dichtbij, die krijgers, en zeker niet in de buurt van de spiegel. “En je hebt al evenmin het postuur van een atleet”, vulde een innerlijke stem spontaan aan. Ze klonk eerder geringschattend dan geruststellend. En niet eens diep en donker. DWARSDENKER Waarop ik haast vanzelf mijn rug rechtte, schouders naar achteren strekte, kin en borst vooruit gooide. Maar ik zag de gestalte niet, in de spiegel voor me. Ik zag alleen het gezicht dat me sceptisch aankeek. Met twee rimpels, dwars over het voorhoofd. Het gezicht zweeg, net als ik. Dwarsdenker, dacht ik. “Ge moet u vermannen.” Het blee...