Kantlijnnotities

We zullen het maar meteen zeggen: in de keuken zijn wij een kluns. Bij het bereiden van gerechten leveren wij zelden of nooit een toegevoegde waarde, om het met een populaire economische term uit te drukken. We worden er hoogstens getolereerd om de tafel te dekken en af te ruimen - logistieke ondersteuning, bij wijze van spreken - en om tussen die 2 karweien door de met zorg en toewijding bereide spijzen tot ons te nemen. Kortom, wij zijn het soort man voor wie jonge, eigentijdse vrouwen zonder pardon de neus ophalen. Het is niet dat we daarvan wakker liggen, integendeel, dat geeft ons zelfs een comfortabele vorm van gemoedsrust. Maar daarover gaat het nu niet. We willen het hebben over die ene keer in het jaar  - hoogstens twee keer,  dat wij wel van nut zijn in de keuken. En dat is bij het prepareren van... hutsepot. Het hutsepotgeheim De hutsepot die Onze Geliefde klaarmaakt, is - en daarover voeren wij nooit discussie - de beste van uren in het rond. Die van ons moe...

Ze was er gek op. Vooral op het krokant bruin korstje waarmee de schotel uit de oven kwam. Intussen staat ze in haar eigen keuken, onze dochter en maakt ze nog geregeld de ovenschotel van puree, prei en gehakt zelf klaar. Ze heeft het niet van ons geleerd - er valt niets te leren van ons wat de keuken betreft - maar ook niet van haar moeder. Wel van haar grootmoeder. FOUT En bij grootmoeder thuis liep het van de week verkeerd. De keukenhulp bereidde de winterkostschotel. Uit het resultaat viel af te leiden dat de vrouw het gerecht niet kende. "Die aardappelen worden maar niet zacht", riep ze vanuit de keuken. Ons moeder begreep het niet. De vrouw had de aardappelen keurig in schijfjes gesneden en had zo laagjes gevormd met prei en gehakt. In de oven liep het natuurlijk mis. Van puree was helemaal geen sprake. Kleindochter en grootmoeder VROUWENBOND Het gerecht is een 'traditional' in ons ouderlijk huis.  "Ik heb het voor de eerste keer gemaakt, bijn...