Kantlijnnotities

  “We mogen niet klagen”, zei vader wel eens, “we hebben een mooi leven gehad.” Dat zei hij, vorige week nog. In Rustenhove. Waar hij, eindelijk, na zes weken ziekenhuis, voor het eerst samen met moeder was. Niet meer thuis, maar thuis in Rustenhove. Hij was er gelukkig. Dat zei hij. Meer dan eens. Ook al wist hij dat voor wie in de herfst van zijn leven is, de nieuwe lente niet voor de winter komt. Een mooi leven, dat wel, maar geen gemakkelijk.  Want, vader, we herinneren ons... ... hoe je ooit die baby was die zijn jonge, knappe moeder verloor nog voor je haar kon zien, ... hoe je ooit dat kleine jongetje was dat met een bang hart en met angst in de ogen onder zijn bed ging schuilen en ineenkromp voor het gedreun van de tientallen overvliegende Britse bommenwerpers, ... hoe je als jonge knaap op zondagmiddag voor je vader urenlang op de uitkijk stond voor het neerstrijken van de duiven ... hoe je als...

Afscheid van vakantie   De dagen waren korter dan gedacht en  de nachten donkerder dan vermoed, de klussen talrijker en complexer dan geschat en vaker en verder dan gepland gingen we op stap. We oversliepen onze dromen en overschatten  in hoge mate onze lust tot lezen kwamen we lomer dan verwacht; we zagen de stapel groeien  van krimp was nauwelijks sprake, van kramp wel meer. De dagen van vermeende mateloosheid, van tijdeloos gepalaver, van leven andante ma non troppo,  zijn voorbij. Goed, was het, beter  wordt het niet meer.