Kantlijnnotities

We wachten op een trein. Het regent niet, maar het waait. Dat komt, denk ik, omdat het altijd waait op een perron. Zelfs op dagen dat het windstil is . Mochten we van kwade wil zijn,  dan zouden we de NMBS verdenken  van windmakerij. Een man van middelbare leeftijd in een keurig pak, met boekentas aan de linkerhand, lijkt van plan driftig voorbij te stappen, maar aarzelt ineens en keert op zijn stappen terug. Hij spreekt een treinbegeleider aan die net als wij onder het aftandse afdak schuilt. "Mag ik iets vragen?"  Het is een vraag, maar de toon verraadt al op een akelige wijze dat de man geen 'neen' verwacht. "Natuurlijk," zegt de treinbegeleider. "Vind je het normaal dat een collega van u daarnet zes keer floot?" vraagt de man. "Ik begrijp uw vraag niet goed," zegt de treinbegeleider. "Of het normaal is dat zes keer gefloten wordt bij het vertrek van een trein. Zes keer. Ik vond dat zo denigrerend. Ha, echt denigrerend. Ik ...

Archieffoto Een ontluisterend verhaal. Een koppel veertigers stapt vrijdag op de trein in Gent. Ze hebben twee zware honden bij zich en roepen en schreeuwen tegen iedereen en niemand. Kabaal. Ze hebben gedronken, vermoedelijk. Het is een koppel dat duidelijk aan lagere wal is geraakt. BRUTAAL In de trein zit een gemengd gezelschap van jong en oud, mannen en vrouwen, mensen van Vlaamse en andere origine.Het koppel met de honden aan de leiband stapt en strompelt fulminerend door de wagons. Van de ene wagen naar de andere. Hun woordenschat is grof, gemeen en brutaal. Een koppel dat met mekaar in ruzie ligt, denken de passagiers. COCKTAIL Archieffoto Tot ze merken dat het koppel overal waar het voorbij komt mensen met een soort van plakkerige cocktail begiet. Niet willekeurig, zo blijkt naderhand, Ze gieten hun fles leeg op nietsvermoedende mensen met gekleurde huid. Die zijn te verbouwereerd om direct te reageren. Als de flessen cocktail leeg zijn, keren de twee op...