Kantlijnnotities

Mijn vrouw is geradicaliseerd. Ze sympathiseert met een splinterbeweging en gaat onbezonnen te werk. Dat las ik van de week in De Morgen. Ze houdt ervan jongeren te pesten. Dat stond er ook nog eens bij vermeld. Ik schrok. Ik las het stuk nog eens over. Nee, er stond niet, nog niet, dat ze bij een terreurbeweging hoorde. Maar al het overige, dat van die radicalisering, van die splinterbeweging, van die onbezonnenheid en dat pesten, dat stond er wel. Niet zwart op wit, maar zwart op blauw. Laat ik u maar meteen geruststellen: mijn vrouw is niet geradicaliseerd en ze houdt niet van pesten. En onbezonnnen? Vergeet dat maar. Voor ze een beslissing neemt, laat ze haar hoofd dagen- en nachtenlang malen. Ze is treinbegeleidster en dat ze eind van de week van plan is om te staken, daaraan zijn - in haar hoofd -  woelige nachten voorafgegaan. En geradicaliseerd? Mijn vrouw viert over alles en iedereen de nuance. Er is weinig zwart en wit in het hoofd van mijn vrouw, er is vooral veel k...

"Niet de rijken, maar de jongeren zullen de crisis betalen", kopt De Morgen-bijlage boven het interview met economiefilosoof Rogier De Langhe. De man heeft een indrukwekkende staat van dienst - economie, wijsbegeerte, onderzoek in Helsinki, Tilburg en aan de UGent - en weet ongetwijfeld waarover hij het heeft. Maar gaandeweg het interview evolueerden wij van licht geraakt naar geërgerd om de bijlage uiteindelijk verontwaardigd in de prullenmand te werpen.  Eén constante: crisis "Ik ben geboren in 1992," zegt Rogier De Langhe, "en heb alleen maar crisissen gekend. In 2000, toen ik begon te studeren, barstte de dotcom-zeepbel. Daarna kwamen de oorlog in Irak, de financiële en economische crisis, de eurocrisis, de recessie..." Daar zijn we het volkomen mee eens. Maar, beste Rogier De Langhe, crisis maakte daarvoor ook al deel uit van ons leven. Toen wij amper 18 waren, betoogden wij al tegen besparingen in het onderwijs. Er werd gedreigd met een numeru...