Kantlijnnotities

 

We lopen haar voorbij als we haar achterna hollen en overstemmen haar als we over haar spreken we verzinken in de tijdeloosheid die wij haar toedichten en verliezen haar uit het oog als we haar tastbaar bij ons weten Ze is van overal en van alle tijden maar we zoeken haar in het hier en nu waaruit ze telkens lijkt te ontsnappen wit op een paard in draf naar morgen en vaker nog naar gisteren Ze is niet te vatten, niet in woorden op rijm, niet in de tremolo's van aria's die we nachtegalen laten zingen niet op het canvas of in het brons van bejubelde vergane meesters de liefde de liefde die ik vind in de ademtocht tussen je woorden, die ik voel in het warme hart van je hand, die ik proef op de rozendauw van je lippen, die ik herken in je jongemeisjesblik die je achterhield voor de late uren van dit leven ik hoef haar niet te vatten, de liefde, je geeft ze mij, ik koester haar, met jou

Zeg het met bloemen, zeggen ze. We stappen voorbij de etalage van een bloemenzaak. - Maar wat zeggen bloemen dan, vraag ik haar. - Luister je dan nooit? zegt zij. - Naar bloemen? reageer je verbaasd.  De toon is niet echt vriendelijk en je beseft meteen dat het gesprek daardoor een lichtelijk wrange kant op gaat, die van een zinloze discussie. En je weet: daar komen we vanavond – uitgerekend vanavond – niet meer uit. RUIKER En dus? Dus rep je je de ochtend erna naar de bloemenzaak. De ruiker staat klaar. En ineens is jou alles duidelijk en helder, zo helder als het op een ijzige februariochtend kan zijn. Natuurlijk, dat is het,  denk je en je verwijt jezelf dat je het niet eerder door had.  Zo steekt het in elkaar: wie het met bloemen zegt, hoeft zelf niet te spreken. De toon zit altijd goed en de woorden zijn nooit verkeerd gekozen. Want beter dan wie ook zeggen bloemen precies wat anderen willen horen. GELE TULPEN  - Geel, zegt ze. Ze ar...

Blind van liefde lees ik... Mijn handen lopen op Fingerspitzen en lezen aarzelend en tastend van liefde blind de tedere braille van je lentelijf tot ze lustdronken wankelen en  zich van lieverlee verstrengelen en  vleien langs de donkerdonzige lijnen Ik wentel me in het warme bad  van je woorden en weet: er is geen zonder jou: je woont in de geheime kamers  van al mijn nachten en wandelt door mijn dagen over ongekende paden Ik laaf me aan je lach en spiegel me in je ogenblik en zie: er is geen ik meer zonder jij  

Het zijn die ochtenden als de woorden van je adem mij wekken en jouw gedachten transparant in het tegenlicht van de dag  dansen met de dromen die ik in verloren gewaande nachten voor je ving Het zijn die avonden als jij je handen vrij spel geeft om die van mij te warmen terwijl je mijn gezicht laat schuilen achter het gordijn van je haren en jouw honger mijn dorst verdringt tussen berg en dal van lijf en leden En het zijn al de dagen tussen die ochtenden en die avonden van liefde een leven lang  JG Valentijn 2017

Liefdesbrieven. Nee, veel heeft De Post niet verdiend aan onze verliefdheden en liefdes . Integendeel. We werden zelfs ooit verdacht van... postzegelfraude.  We mochten van geluk spreken dat het de postmeester zelf was die bij ons thuis binnenviel en niet een stuk of wat agenten van de gerechtelijke politie. Dat had minder te maken met de omvang van het misdrijf dan met het nabuurschap van De Post. En misschien ook wel met de familienaam van  de postmeester die dezelfde was als die van ons. Dat nam niet weg dat zijn beschuldiging voor zijn doen heel zwaarwichtig klonk . KLEEFBAND Ons vader - zelf ambtenaar en beroepshalve overtuigd strijder tegen fraude - zag zijn hele opvoedingstraject dat hij met ons had gepland roemloos in mekaar stuiken. Die blik volstond om meteen te bekennen. Ja, we hadden doorzichtig kleefband boven de postzegels geplakt, zodat we de stempel er met een weinig water en iets meer moeite konden verwijderen. Waarop de 'bestemmelinge' op haar beurt de...

Liefde, bij wijze van spreken Soms lopen ze van hier naar haar parmantig, op hoge hakken Een andere keer vleien ze zich lenig tussen haar en mij  Of ze strompelen, zwaarmoedig en  verzinken in het moeras van zeuren en gissen Maar vandaag, zei ze, vliegen ze lichtelijk, als pimpelmezen, in korte golf Mijn gedachten. Ze las ze, wellustig in gedachte, en ik zag ze, woord voor woord, glimmen op haar lippen. Ze blozen, zei ze. Ze zijn van ons. JG 2016