Kantlijnnotities

  Er was alleen het geruis van herfstbladeren, gisterenochtend. Eerst nog in het licht van een wazige volle maan, maar toen de dag aanbrak, hielden ze niet op met ritselen. Het wordt, dacht ik, een dag van stilte, niets zal het flirterig ballet van de herfstbladeren overstemmen en w e zullen kunnen luisteren naar het gefluister van zij die ons verlieten. Banbliksems Maar toen begon het. Het kwam van overal aangewaaid en het werd almaar luider en harder.   Over koopzondagen. Over funshoppen dat mensenmassa’s mobiliseerde. Hoe durven ze, werd geroepen vanop de kansels van de nieuwe kerk. En we riepen mee. De nieuwe pastoors, aangevoerd door kardinaal Mgr. J. Van Tweet , antwoordden met een mortiervuur aan banbliksems. En toen gingen ook nog eens de Breydel en De Coninck van ons politiek bestel giftig in het verweer. Zo'n dag dus En dat allemaal op een dag dat ik eigenlijk had willen luisteren naar de stemmen uit de nevels van ons leven. Op een dag dat op honderden kamers ...

In crematorium Uitzicht brachten Jessie De Caluwe en Hilde Van Laere op de vooravond van 1 november voor het eerst hun voorstelling Schoonheid en Troost. Het lijkt onwezenlijk: een voorstelling in een zaal waar mensen bijna uitsluitend samenkomen om van iemand afscheid te nemen. Maar de voorstelling Schoonheid en Troost past in de traditie van crematorium Uitzicht om in deze tijd van het jaar een herdenkingsbijeenkomst te organiseren voor familie en vrienden die het voorbije jaar in Uitzicht afscheid hebben genomen van een dierbare. Geef ons de tijd om te rouwen. En als je ons die tijd niet gunt, dan nemen we de tijd. Zo ongeveer begint de voorstelling. En dat is goed, dat er tijd genomen wordt om het veelstemmig karakter van verdriet te laten horen. En nee, het werd geen voorstelling die verdrinkt in weemoed en ze leidt ons niet naar een tranendal. Helemaal niet. En toch worden afscheid nemen en sterven niet gebanaliseerd. Twee meisjes van 60 Jessie De Caluwe zocht...

Hij zei het bij wijze van grap, al bedoelde hij het ernstig. Doodernstig, zei hij, dan wel weer knipogend. “Ze spreken hele dagen over euthanasie, een mens zou haast verlangen naar een ouderwetse dood die ons verrast. Een waarvoor je zelf geen moeite hoeft te doen ”, had hij gezegd. Hij had mooi praten, vonden wij, hij was 93 en had uiteraard zijn toekomst achter zich. Maar we begrepen hem.  PERMANENT De voorbije weken, maanden en jaren was en is er haast onophoudelijk een debat gevoerd over euthanasie. Bijna permanent werden en worden we bestookt met meningen, cijfers, leeftijden, onderzoeken, eisen, getuigenissen, tegenkantingen over en verzet tegen een zelfgekozen levenseinde. Wat zegt dat over de samenleving als zij zo focust op de wijze waarop we afscheid nemen van die samenleving? OBSESSIE Het heeft, denken wij, ook te maken met onze gedrevenheid om over alles en iedereen de regie in eigen handen te nemen. Het is, zonder overdrijving, een obsessie die de 21...