Kantlijnnotities

2017 Een zaterdagmiddag in december en  we staan in de achtertuin van het Streuvelshuis en zien hoe het land zich traagzaam strekt tot achter verre nevels. Het ligt voor ons, dat land, zoals een nieuw jaar, Hebben wij contouren van dat land al getekend, vroegen wij ons af In krijt of met houtskool – vaag gedroomd en vluchtig geschetst – of hebben we ze geëtst, die contouren,  met het zuur dat ons de voorbije maanden opbrak, Hebben we ze, licht ontvlambaar als we waren, gebrandmerkt? Het is een land, dat jaar dat voor ons ligt, een land, laten we hopen, dat ons verwacht  

Anne Provoost in de residentie van het Streuvelshuis Het had er stil kunnen zijn, maar bulldozers, trilmachines en wegenwerkers jagen de stilte ver over het glooiend land. De weg is opgebroken. Nog tot het eind van het jaar, meldt een bord. Een ander bord dat het met heel wat minder officiële looks moet doen,  waarschuwt in het Engels dat de weg is afgesloten, behalve voor wie handelszaken wil bereiken. Dit is per slot van rekening West-Vlaanderen: de zaken gaan voor alles. Druk bij Stijn Of ik mijn wagen aan de rand van de weg mag parkeren, vragen wij een wegenarbeider. "Geen probleem", zegt hij. "Is er iets te doen bij Stijn?" vraagt hij. "Stijn?" "Streuvels! Er is daar al volk," zegt de jonge arbeider. "We bezoeken schrijfster Anne Provoost", leggen we uit. "Die naam zegt me wel iets, van op school, denk ik", zegt de man. "Maar ik heb het niet zo voor boeken..." Plattelands En ja, Anne Provoost is er. ...