GEHOORD. De vooroorlogse Agfabox heeft niet alleen bij Grass een verhaal...
Ze stond er al een eeuwigheid, daar hoog, bijna tegen het plafond, op de eikenhoutenkast in de huiskamer van mijn ouders. De sinds jaar en dag in onbruik geraakte zwarte Agfaboxcamera. Een zwarte doos eigenlijk, met een grote en twee kleine lenzen, een totaal onhandige grijplus en een hendel om het filmrolletje door te draaien. Meer zit er niet aan vast. DIE BOX Tenzij, zo bleek nu, toen ik ineens dacht aan het in 2008 verschenen autobiografische 'Die Box' van Günter Grass , een verhaal. Grass heeft zo'n Agfabox getekend voor de cover van zijn boek. Precies dezelfde als het toestel dat zich bij ons tegen het plafond in de vergetelheid had gewerkt. We haalden het toestel van de kast en plaatsten het naast het boek, om de gelijkenis voor eens en voor goed - of tenminste zo lang Instagram meegaat - voor de eeuwigheid zullen die nieuwe media niet bedoeld zijn, vermoeden wij - vast te leggen. VAN ONZEN ANDRE "Het is oud", zei mijn moeder. "Ouder dan...