Kantlijnnotities

2017 Een zaterdagmiddag in december en  we staan in de achtertuin van het Streuvelshuis en zien hoe het land zich traagzaam strekt tot achter verre nevels. Het ligt voor ons, dat land, zoals een nieuw jaar, Hebben wij contouren van dat land al getekend, vroegen wij ons af In krijt of met houtskool – vaag gedroomd en vluchtig geschetst – of hebben we ze geëtst, die contouren,  met het zuur dat ons de voorbije maanden opbrak, Hebben we ze, licht ontvlambaar als we waren, gebrandmerkt? Het is een land, dat jaar dat voor ons ligt, een land, laten we hopen, dat ons verwacht  

Jaaroverzichten. Ze zijn in de maak. 2016 zoals u het heeft moeten, kunnen of mogen beleven. Veel fraais zal er niet te zien zijn, zo gokken wij. Het jaar draagt voorgoed de littekens die de bomaanslagen achterlieten. Een getekend land, een land in oorlog, ook. De lente die kaki kleurt. Veiligheid boven vrijheid, alom. Angst boven- en ondergronds, altijd. Angst moet heersen. Op tocht naar een asieljaar... Laten we straks 2016 achter ons, zoals we uit een land vertrekken en wordt 2017 de nieuwe asielplek voor ons, vluchtelingen voor die niet te temmen losgeslagen tijd die ons op de hielen zit? We kijken achterom en zien hoe onze herinneringen met ons op de loop gaan, we zoeken houvast en gebruiken onze digitale fotoalbums als gps, om toch maar niet te dolen, van het ene in het andere jaar. Twaalf maanden lijken een eeuwigheid, er zit haast een heel mensenleven vervat in dat ene jaar, voor wie er met de loep op zit te kijken. Van veel was er te veel... Er was, zo te zien, gee...