Kantlijnnotities

- Er hangt vuur in de lucht, zei de grootmoeder. Dat deugt niet. - Precies gelijk in '40, zei de oom. - Dan kleurden avonden ook in bloed en vuur, zei de grootmoeder. En het zijn weer rare tijden. - De Rus maakt vreemde bokkesprongen en de Amerikaan wordt nerveus, zei de oom. GESPANNEN Ik luisterde gespannen. Keek door het raam en zag hoe de hemel leek te branden. - Geen twee zonder drie, zei de grootmoeder. Dat begreep ik niet. Geen twee wat? De Rus, de Amerikaan en wie nog? Wij? Of gaat het over oorlogen. Stond ons de Derde te wachten? Ik ging dicht bij de radio zitten die avond om het Nieuws te horen. Er was oorlog in Vietnam en elke dag hadden ze het erover. Ook als er geen vuur of bloed te zien was in de lucht. PASSIE En kijk, een halve eeuw later kleurt de hemel net zo geel van vlammen en rood van bloed. En we prijzen ons gelukkig dat we onze kinderen bij dat soort avondlijk schouwspel eerder over passie dan over oorlog mogen vertellen.

"Elke generatie heeft zijn oorlog". Dat zeiden mijn grootouders wel eens. In beide Wereldoorlogen hadden ze familie, vrienden en kennissen verloren. Grootmoeder langs moederzijde zelfs haar oudste zoon in WO II, als burgerslachtoffer. Droom We voelden ons sterk dat we ze konden tegenspreken. Wij waren trots op onze wereld, op de naoorlogse generatie die erin was geslaagd om oorlogstoestanden buiten onze en bijna zelfs buiten de Europese grenzen te houden. Vanzelfsprekend is vrede nooit Maar het drama in Parijs slaat dat wereldbeeld voorgoed tragisch en pijnlijk aan diggelen.  Een vreedzame samenleving is niet langer vanzelfsprekend. Misschien hadden we beter moeten weten, nadat we eerder al uit onze veilige droom ontwaakten: een vreedzame samenleving is nooit vanzelfsprekend. Vrij van gedachten kunnen wisselen, vrij van mening verschillen, vrij bewegen, grenzeloos reizen om in alle vrijheid anderen te leren kennen en met hen samen te leven. Open geesten, vrije monden.....