Kantlijnnotities

Ze stonden in de vitrinekast van mijn nichtje Pauline. Twee kopjes op een schoteltje. Op de kopjes het logo van een koffiemerk waarvan ik het bestaan vergeten was. De kopjes komen uit de kast van wijlen mijn moeder. Te frivool en zeker te fragiel voor dagelijks gebruik, zagen we ze alleen op zondag op tafel verschijnen. Al werd dat geleidelijk afhankelijk van het aantal bezoekers. De kopjes sneuvelden immers gemakkelijk. Duur waren ze niet . Moeder had ze verzameld. Ik vermoed eind de jaren zestig, begin de jaren zeventig, met punten op de verpakking. Of er ook schoteltjes voor het gebak bij hoorden, herinner ik mij niet meer. Er werd veel bijeengegaard, indertijd. Sparen was de boodschap, wat dan ook. Artis Historia-prenten waar uiteindelijk niemand naar om zag zodra we ze in huis hadden,  er viel ook wat met Soubry te verdienen, al weet ik al lang niet meer wat. De chocoladerepen van Jaques leverden wel interessante prentjes: over het Land van Herve, over de Condroz, over...

Toegegeven, het was puur uit gemakzucht dat we de aanschaf van 2 boekenkasten in de Ikea combineerden met het consumeren aldaar van een flauwe Zweeds-Vlaamse schotel. In ruil voor het bijhouden van onze Family-card trakteerde de meubelgigant ons op gratis koffie. Die Family-Card is gegeerd onder de Ikeabezoekers, merkten we. En niet louter om de gratis koffie. KOPJE FRISDRANK Aan de frisdrankentafel zagen we een koppel dertigers hun suikervrij drankje tanken in een ... koffiekop. "Kijk, gek. Wie drinkt nu frisdrank uit een kop?" wees ik De Vrouw aan. "Niet zo gek," zei ze. "Hoezo, niet zo gek?" vroeg ik. "Heb je het dan niet door? Als ze glazen meenemen, moeten ze betalen voor frisdrank. Hun koffie  hebben ze gratis. Dus... nemen ze alleen kopjes mee om op die manier gratis frisdrank te tanken", zei De Vrouw nuchter. Ze mist soms naïviteit, maar gaandeweg leerde ik dat als een deugd in plaats van als een gemis te beschouwen. "Den...