Kantlijnnotities

Eieren, ze waren lange tijd niet aan ons besteed. We vonden het indertijd al een heel gedoe om ze weg te nemen uit het kippenhok . Zodra de kippen het door hadden dat we hun legsel dagelijks roofden, zochten ze een andere nestplek. En toen dachten we telkens: ze zijn uit-gelegd, die kippen. Tot we ineens, bij het ruimen van het hok, een verscholen nest met een stuk of zeven eieren vonden. De kippen drukten toen op de schaal nog geen legdatum. Met als gevolg dat we ook nooit de houdbaarheidsdatum konden bepalen en dus lieten we de eieren aan de kippen. Die waren na verloop van enige tijd met zovelen in het hok dat ze ineens, zonder medeweten ons én hun medeweten, van statuut veranderden : de legkippen werden soepkippen. EEN EI VOOR EEN BEDJE Nee, hoogstens met Pasen lusten we nog wel een ei. Eentje van chocolade. Die andere hoefden we niet. En zo bleef het ook. Tot... tot we een halve eeuw later lui voor de buis naar Met Vier in Bed gingen kijken. We proefden vanuit een gemoedeli...

Soms lees ik een woord, een zin, een passage waarvan ik achteraf twijfel of er wel exact stond wat ik las. Het gebeurt dat mijn twijfel terecht was. Toen ik van de week voorbij een geparkeerd wagentje van het Wit-Gele Kruis liep, las ik op het kofferdeksel 'De Zorgbrigade'. Tenminste, ik dacht dat ik 'De Zorgbrigade' had gelezen. Maar gaandeweg begon ik te twijfelen en keerde op mijn stappen terug. En ja... het stond er, blauw op wit: De Zorgbrigade. REVOLUTIE EN OORLOG Vreemd, vond ik dat. Het begrip 'brigade'  roept bij mij beelden op van marcherende soldaten, van oorlog, van clandestiene, revolutionaire verzetslui, die in het geheim en geheel onverwacht uitbreken. In oorlogstijd hadden we een Witte Brigade, een Zwarte Brigade en vermoedelijk ook nog een stuk of wat Brigades van het zoveelste  Geheime Leger. Dat de witte wagentjes van De Zorgbrigade er vredelievender uitzagen dan de jeeps van de militaire brigades stelde me maar matig gerust. Overigens,...